Ağla gözüm ağla, yaş dök ceyhûnca,
Her bir damla düşsün alevden hınca.
Binbir sevda aksın Nil nehri gibi.
Kızarsın ufuklar gül rengi gibi.
Ağla gözüm ağla, bahar yeşersin.
Gecede kalmışlar gündüze ersin.
Lahût kristalden boşansın yağmur.
Yayılsın vicdana akis akis nûr.
Başını secdeye mıhlasın kullar.
Sonsuza ulaşsın şükürden yollar.
Ağla gözlerim sen, ısla yüzümü.
Çevir nevbahâra ölü güzümü.
Çevir bakışını maverâya bir.
Kalmasın maddeden zerre kadar kir.
Mânâ soluklasın bütün duygular.
Silinsin ütopik. süslü kurgular.
Ağla ki. yüreğim tertemiz olsun.
Boşalan hislere ümit, aşk dolsun.
Niyagara gibi çağla gözlerim.
Ben de yıllar yılı bunu özlerim.
Çağla ki küf ve pas silinsin özden
“Hakk’a sığınmalı katresiz gözden.”
Ağla gözüm ağla zaman geç oldu.
Gönül bahçesinin gülleri soldu.
Son tohum çürümeden. solmadan ak.
Belki son çekirdek doğurur şafak.
Ağla mevsimlerin şahı belirsin.
Ağla ölü kalbler bir bir dirilsin.
Ağla kirpiklerin ıslansın nûrla.
Ağlarken Hakk’a er, binbir sürûrla.
Elbette “Göz ağlar kalb mahzûn olur”.
Hak için ağlayan Rü’yeti bulur.
Logged
