NİHAYET...

İçimdeki kırık dökük tüm anıları
kardım bir araya getirip,
neyleyim ki,
bir serçe parmağının
tırnağı olmadılar ki...

geçtim tomurlanıp gizlice
havayı hipnozlayarak
aldığın nefes kadar
içine dolmak için
bir damla gönül suyu oldum
attım kendimi
elindeki bardağa
dudaklarına dokunacağım yere geldim ki tam,
bir bir damla
suyun içinden
sen içerken
dudaklarının dışına
sanki uçurumdan
deniz kıyısına
düştüm kazara
sildin bir mendil ile
ıslaklığım bir damla göz yaşı
ben kurudu mendillinde
kıyıda bir çakıl taşı kaldı
yangın başıyla güneş vurgunu
bir sensiz ben...

güllerini emanet ettim
verdiğin son sözüne
buluştuğumuz yere git
ellerimi nöbetlemişim
yüreğim sunacak
gözlerim karşılayacak seni
biri kurumuş
kan kırmızısı
öbürü taze bahar
akşam gününden
al hadi
ben yoksam orada
bıraktığın yerde
terkedilmekle kolkolayımdır
benim adım yalnızlık
beni terkedişine
tanıtıyorum senden kalan
en son dostuma...

suya kar taneleri düşüyordu
başıma yağan yokluğundu...

03.07.2008 Taşkışla/Taksim
Bayram Tunca 1956, Elazığ

SEN CEMAN DUYGULARDA...

Her şafak sökende
dünya gecenin mantosunu çıkarır
atar üstünden
güneş tan yerine
ateş köpüğü sürer
ışık bir kez daha
dağların zirvesiyle selamlaşırken
toprağın rengine sarınır sıcak
nemine katar yaşam kendini
ve yıldızları
siler birer birer
bir çocuğun elindeki silgiyle
kara tahtada
biten bir dersin
hiç yapılmamış sonu gibi
öğrenmenin
kendine yeni bir renk
edindiği an
o an mor menekşeler
asıl rengine kavuşur
yaylalar çok desenli
fistanlarını giyerler
gelincikler
ak-kırmızı yüzleriyle
rüzgarın gizli elleriyle
aşk ile selamlaşırlar
uyanmışsındır
yeni günün adına
selam sana sevdiceğim
kırmızı gül dudaklarına
dudaklarımdan
yangın kızılı selamlar
ve işte iki badem çiçeği
düştü bütün gözlerinden
bakışlarından aktı
bütün akan akmayan sulara
akan sular gözlerin oldu akıyor
durgun sular gözbebeklerin gibi
oynak, dalgalı
yüreğimde çırpınıyor
ve benim gözlerim
gözlerinle birleşmeye
kendilerini bütün sulara atarlar
gözlerimin şekli
dalgalarda halka halka
boğulana dek
su gibi bakışlarında
çırpınmalarına doyamam
gözlerimin gözlerinde
boğulması
gözlerine karışması ne güzel
bilesin ki
gözlerim gözlerinle ölmeden
ölüm bile ölüm değil
bir nedene gömülmek olmazsa...

şu dağları
ferhat gürz ile değil
şirin bir düş ile kavrayıp
duygularıyla deldi gönül
yüreğim kanını kattı
güneş terimi kuruttu
tuzu çıktı açığa yorgunluğun
göz göz, tane tane oldu
özlemi canın
dilde söz
sevda kapısına dayandı
avuçlarım kan ter içinde
avuçlarını sadakat dilerler
gönül geçti bir hamlede
mağmanın tam ortasından
mağma tutuştu
hangi dağı değil
bütün dağları
neresinden delseniz
dağ dayanmaz
dünyayı ortasından delseniz
arkası sana kavuşmakta son bulur
her noktadan...

nefesini hissettim
anılarımı zımparalar
yedi kat göğe solur seni
bütün duygularımın
en derin nefesleriyle
düşüncemin ciğerleri
yağmur çiseliyor
damlaları sen
seller akıyor
gürültüsü sürüklenişi sana doğru
çimenler, çiçekler yıkanır
paklanmak hep sen
serçe gülümser dalda
sesinde sen
kayalarda kartalın çalımındasın
kanatlarının altında
kalmış bütün ovalar
yeşil bir duygu halısı serilmiş
buğulanır toprak
bütün ovalar sen
yılan bile dokunmaz
zulumü kuyruğuyla iter bir yana
ihanet firar eder
manasını silerek
sen olmuş bir mavi dünya
kainatın içinde yüzer
etrafında yıldızlar dalga dalga
galaksiler
eteklerini uçurur boşluğa sevinçten
kıyılmaz düşündükçe
sonunun, hep bir daha
baş edilmesini düşünür akıl
zehir bile şimdi
adından utandı
kendini zehirledi
acı ölümün içinde kıvranır
zehir kendini içmiş
yarsızlığa kıyamamış
zulume dönmüş sırtını
zehir zehirken
belki bir dokunsam sana
zehirler bal kesilir
yürek yaralarında kanlar
kovan kovan tat akarlar
o benim dünyam desem
bütün sular
başlarlar yutmaya karaları
sana aşığım bilseler ki
ama bilseler ki kavuşamamışım
daha kötüsü
ağular umutsuzluklarımı boğarlardı
yıldızlar çarpışırlardı
tutar seni getirirlerdi
vuslatını soyar
koyarlardı vuslatımın koynuna
sararlardı
boynunu boynuna
hasretimiz asarlardı
bütün ağaçlar
ayrılıklara cellat olur
bütün dallarına
yaprakların
güllerin gözlerinin önünde...

04.07.2008 Taşkışla/Taksim
Bayram Tunca 1956, Elazığ
 

YÜREK YARİ CAN ÖZÜNDEN ÖPÜYOR... (Bestemdir)

Şafak kızıl saçlarını çözerken,
Gülistanda gülü şebnem öpüyor...
Gönlüm yar'e arzuhalin yazarken,
Sazımı tel, türkümü dem öpüyor...

İçim ezgi, yüzüm sevda türküsü,
Umut yar'e giden turna sürüsü,
Vuslat gelin, yok ötesi, berisi,
Leb alnından, göz, gözünden öpüyor...

Murat; yüce dağ gibiydi, eğildi,
Hasret; dağların karıydı, çekildi,
Kader; çin seddiydi, o da yıkıldı,
Yürek yari; can özünden öpüyor...

Yar verdiği söze sadık diliyle,
Gelin oldu , duvağıyla, teliyle,
Aşkın şerbetini kendi eliyle,
Al iç derken, söz, sözünden öpüyor...

Gece yanar sarılmak var o yare,
Artık iki gönül olmuş tek pare,
Gönül derdim yeni bulmuştur çare,
Kara sevdanın hazından öpüyor...

Kışı bitmiş, güller açmış yüreğim,
El eleyiz, gülüş sürer süreğim,
Varsın olsun bir ölümde merağım,
O da aşkın son yazından öpüyor...

04.09.2007 Kartal
Bayram Tunca 1956, Elazığ

Çok güzel bir şiir...
Özellikle giriş bölümündeki satırlar nasılda özetliyor herşeyi...
Ve bitişteki satırlar ise bitmeyişi bitemeyişi...

Yüreğinize kaleminize sağlık

Teşekkürler Fesleğen Herşeyin özeti sizin sözlerinizde bitmeyiş, asla bitemeyiş... Bitmesin ölümle beraber bitmeli bitmeyeni bu dünyada kendi başına bırakacak gidecek değilim... Beni anlayan yüreciğin dert görmesin ruhunu okşadıkça duyguları kokan fesleğen (biliyorsundur Fesleğenler okşadıkça daha çok kokarlar) sevgilerimle...

BÜTÜN ŞEHİDLERİMİZE...

Kurşun kalem ile künye yazılmaz
Bir benim ölmem ile ordu bozulmaz
Şehidim dünyaya kabrim kazılmaz
Anam, Cennet bizim değil mi zaten...

Düştüğümüz topraktan gelir aslımız
Tarihler ki şehidoğlu bilir neslimiz
Koy olmasın kabir taşında hiç ismimiz
Vatan namus, toprak değil mi zaten...

Ecdadımın kanıdır ay yıldızlı bayrak
Var mı onun gibi, hele bayraklara bak
Gök kubbe selamda şu toprağa bak
Her karış bir mehmet değil mi zaten...

Tarihin ön sözü, son sözü şehit
Kitabı Mukaddes Cennetim tehit
Ölüm yurtsuzluktur asıl her vakit
Yaşama hakim vatan değil mi zaten...

Olmasın balımız dost, vatansız zehir
Kim bilmez ki yiğidiz hep evvel-ahir
Baş eğmez, diz çökmez, çekmeyiz kahır   
Yol, Erkan, Kemal izmimiz değil mi zaten...

08.07.2008 Taşkışla/Taksim
Bayram Tunca 1956, Elazığ
 

yüreğine sağlık abi...

Düştüğümüz topraktan gelir aslımız
Tarihler ki şehidoğlu bilir neslimiz
Koy olmasın kabir taşında hiç ismimiz
Vatan namus, toprak değil mi zaten...

bunların üstüne başka bişey demiyorum doğru söze ne denirki...

Teşekkürler Dragon dostum.

Abim benim döktürmüşsün yine.Çok çok güzel olmuş.Şu türkü kelimesi girdiği herşeyi nasılda güzelleştiriyor.Tabi bide senin o türkü gibi yüreğin kelimelere böyle güzel bir hâl vermiş.
Ellerine yüreğine sağlık edem.

Teşekkürler edesinin birtanecik kardeşi. Evet bu benim bestelerimden birisi. Halk müziği dalında bir bestem. Anlayan yüreğine sağlıklar olsun.

GÜNEŞİN ÖPTÜĞÜ KAR...

Sen bakınca
yüzüm erir
güneşin öptüğü
kar gibi
sen bakınca
gözlerimdeki kenti
seller basar
aşıklar yağar
damla damla
yüreğim olur
bütün şu dünya
karasız
deryalar deryası
sudan gelmiş yaşam
başlar en ilk sıradaki genimde
zincirleme bir çözülüş
yıldızları dizer
bakışların
ipek bir ipin üstüne
saçlarına örtersin
bütün zaman
örter başını
saçların tel tel
dokur
gönül kainatımı
kurar sevda arıları
bal köpüğü gözlüm
yivinde kalırım ben
saçlarını sıvazlama
kahkülüne dokunma hele
bir tel saçına tutunurum
sen başını eğersen
kainatım düşer boşluğa
birbirinin içine girer
evvel ile ahir
toplayamam
alma bakışlarını
kara sevdamı
yitiririm...

sen gülünce
tohumuna su yürür
goncaya
adını koyar nebat
bülbülün
çile defterine
ilk anılarını yazar
bahçeler
bir mecnun eliyle
yusuf kuyusundan
mürekkep ile
leylanın gözlerinin
hokkasından
kirpiğinin ucuyla
her dilden
bir anlamda
gülümcan yazılır
bir benim mi
aklım karışır
ismin
bütün sevdalarda
her yerde
her renkten
açılan sevda gülüdür
sevda çekenler
hangi lisanı kullansa bile
anlamı aynı
derin aşk, kapkara sevda
kainatın
en görülemez olduğu yer
en gizemli nokta...

sen uyursan
ben ölürüm
ölüm
uykunun derinliğidir
unutmak değil mi
uyuyunca canın
içindeki
kendini kendisi eden
yaşam özünü
sevdiceğini
uyuyacağım de uykun gelince
gözlerindeki
kabrime gireyim
gözlerini öyle kapa
dışardaki dünyada
boşlukta
çürümek zor gelir bana...

sen susarsan
kainatın
devinimi biter
aşkı yaşamın parçası
var eylememiş mi yaradan
nasıl biter
bunca gök
bunca denizin her damlası
bunca dalganın
sen sen diye
ard arda koşuşması
nasıl biter
susma canımcan
bir tek şey söyle
seni seviyorum deme teki
gözlerime bak
kainat durmasın yeter...

16.07.2008 Taşkışla/Taksim
Bayram Tunca 1956, Elazığ

Duygu yoğunluğundan can verirmi insan?
Asker yolu beklerim günü günü eklerim...
Çarparsınız bölersiniz toplarsınız günler öyle zor geçer ki sanki hiç bitmez...

Şehitlerimiz ve bu şiir çok şey yazmak isterdim ama tıkandım üstad tıkandım yazamıyorum...

Yüreğinize sağlık

Teşekkürler Fesleğen. Bir şey yazmanıza, yorum yapayım diye bilincinizi zorlamanıza, güzel şeyler yazayım diye uğraşmanıza gerek yok. Bir şeylerle iç içesiniz bu konuda, o haşır-neşirlik zaten us dünyanızda bana ve bu şiire, hatta bu konudaki şiirlere ne atıflarda bulunyor, ne özvüler yapıyor. Sizinde yüreğinize sağlık, bütün "Mehmet" lere sağ salim terhisler diliyorum, kendim ve sizin adınıza. Sevgilerimle.

arada bir uğrasamda hislere derman sözcüklere bu sayfada karşılaşıyorum

selam şair ruhlu abi

Selam Lale ve Gül dost. Hislerine derman sözcükler yüreğini öpsünler. O güzel yüreğini. Sevgilerimle.