BACIM

           Bir ben vardı yüreğimin parçasıydı şimdi gitti sessizdi fazla konuşmazdı kendi dünyasında kendi sessizliğiyle yaşardı öyle büyük öyle yüce bir yüreği vardı ki sevmediği kimse yoktu ama korkaktı gölgesinden bile korkardı
           Onun denizleri vardı gözlerinde dalgalanırdı onun güneşleri vardı saçlarında parlardı onun karları vardı tenine yağar mevsimler geçsede hiç erimez hep bembeyaz kalırdı o benim bacımdı yavrumun anası dert ortağımyüreğimin yarısıydı sabahlara kadar hiç uyumaz güler oynar hayaller kurardık hep beraber yaşamak isterdik bir evde üç kişi kızım bacım ve ben arabamız olurdu evimiz olurdu bankada paramız olurdu yada komşu olurduk ikimiz nereye gitsek beraber ne yersek beraber ne yaşarsak beraberdik hep hayallerimizde
      Oysa gerçekler o kadar acıymışki ayrılınca anladık önce düğün sonra pasaport ardından vize ve en sonunda beyaz teneke bir güvercinin kanatları kopardı bizi yüreğimin yarısını gizlice cebine koydum haberi yoktu oda onunla gitti hayallerimin yarısıda onunla gitti gideceğini ona kırmızı pullu bir tül alınca anladım o zaman canım yandı bir şeyler tenimi kopardı inanmadım önceleri beyaz teneke kuşta inandırmadı ama yanımda değildi artık
       Aradım belki bulurum diye resimlerinde evimin her köşesinde izleri vardı onlara sordum gitti dediler yalan dedim gidemez boynu bükük kalacağımızı bilir bizi bırakamaz sen öylesan dediler güldüler salaksınız dedim herkes salak bizi bırakmaz bizi bırakmaz çünkü o benim canım garip kuşum bacım
              Gördünüzmü haklıyım işte haklıyım bırakmadı yıllar geçti hala yanımızda yaşadığı yer çok çok uzaklarda ama o hep yanımızda demekki sevginin önüne mesafeler geçemiyor ne zaman başım sıkışsa o yanımda ne zaman üzülsem ağlasam sevinsem hep yanımda bende onun yanındayım biz iki kardeş mesafeleri aştık yeri geldi sevgiyi aştık aşkı aştık bulutlarda buluştuk hayallerde kavuştuk ama hep birlikteydik çünkü o benim garip kuşum bacım

                                                  UMUT

Ne umutları topraklara ektik yıllarca büyüyüp biçmeyi bekledikişti bitti bitti işte diyerek umutların hüsranlarla sonucunu görüncene çok hayattan bıktık tabancayı kaç kez alnımıza dayadıkdayadıkta o soğuk tetiği cesaret edipte çekemedik bekledik hep bekledik şu sıkıntımızıda atlatınca mutluluğa ne kaldıki diyerek bekledikbekledikte sanki avucumuzayeni yağmış bembeyaz kar almış küçük bir top yapmışızda sıcaklığımızla parmaklarımızın arasındansu olup akmasını izler gibi umutlarımızın akıp gitmesini ağlayarak izledik  ne kaldı geriye bir tarafı yıkık dam dibine yemek tutmuş yıkanmışta lekeleri çıkmamış tencere dikipye büyümesini beklediğimiz fidanlar ama hiç büyümeyen hep aynı  o küçük fidan ne kaldı geriye çalışıp çabalayıp yaptığımız dantel işleri göz nuru döktüğümüz iğneyle kazdığımız içine umut attığımız yağmur yağıpta taşacak kuyudan çokacak diye beklediğimiz umutlarımız ne kaldı geriye kalbi kırılıpbuz gibi dağılan bir kadınsaçı sakalı ağarmış bir adam ve bir çocuk gözlerini umuda kapamış hiç açmayacağım dünyanın pisliklerini görmeyeceğim diyen saçı dağınık taranmamış gözünden iki damla yaş dökmüş mendili olmadığı için silememiş kimsede eğilip nen var çocuğum diye sormamış göz yaşlarını silmemiş bir çocuk boynu bükük bir çocuk kaldı geride oysa ne hayalleri vardı umut dolu heyecanlıydı babası akşam iş çıkışı elinde bir bom bom şekeri kızına sarılacaktı annesi dumanı üstünde çok lezzetli yemekler yapacaktı gece olunca sıcacık yatağına girip yumuşacuk yorganına sarılıppembe rüyalara dalacaktı önceleri güzel rüyalar görüyordu sonra bu rüyaların yerini kabuşlar aldı ama şimdi rüyada göremiyor artık çünkü yalnızlıktan soğuktan üşüyorda uyuyamıyor bile isyanı öğrendi ne diye getirdiniz beni dünyaya ben istemedimki demeyi öğrendi yalnız kalmayıağlamayı üzülmeyi ben istemedimki demeyi öğrendi ne kaldı geriye ne kaldı bir şey kalmadı yuva saadeti bile çek artık şu tetiği bekleyeninde yok tarlaya ektiğin umutlarında bitmedi kuyuya attığın umutlarında taşmadı bahçaye ektiğin fidanda büyümedi rüyada göremiyorsun artık hayal bile kuramıyorsunçek artık şu tetiği kokma ben varım arkanda ne kaldı sanki geriye ne kaldı

                    FATMA  YÜKSEL  (AURA)