Senin yetim kalbini bir görse zulüm titrer
Yıldızlar parçalanır kuytuda ölüm titrer
Aşkın sıyırdı arzın simsiyah kaftanını
Yedi kat göğü geçip dolandın dört yanını
Bana güller getirdin güllerin tanımından
Ürperdim yola düştüm Kıtmir gibi ardından
Yıkılır iskeletim kaybedersem izini
Çünkü bir sen geçersin Müntehâ‘nın gizini
Gül doladım yoluna aşkınla yana geldim
Seni içimde bulup şimdi ben sana geldim
Kokun yürüyen kervan takılmışım peşine
Rahim bir esintidir rastlanmaz bir eşine
Rezil-rüsva olmadan bu kırılgan yangında
Yüzünü arıyorum kendimin sonsuzunda
Seni bilmek, anlamak sırrın sırrına koşu
Gül uyruklu çağrındır dümdüz eder yokuşu
Açık vişne rengiyle bir zaman kanıyorsa
Adınla güzellenir, güne duran ne varsa
Kırık ve kırgın ömrüm muhâlin esiridir
Üslûpsuz bir paydanın bayağı kesiridir
Nerde yitirdim bilmem uygarlık kimliğimi
Medine‘nin kuşları getirin dirliğimi
Bir yabanî tenhayım gün’e açtın beni sen
Bahar yağmurlarıyla ah bir dönüp de gelsen
Kalbimde gamın kurdu sırtımda sancım azık
Kırılmışım zamana her yumağım dolaşık
Sonsuz kıraç toprağın göğsünde bir zemheri
Ne çıkar mevsim kışsa yüreğim harman yeri
Kanamakta muttasıl dermân arar bu gönlüm
Uğrunda fedâ olsun arta kalan üç günüm
Gül kokan şehrâyini yükleyip hayaline
Gittin ışık da gitti zamanın vay haline
Bir renk yangını gibi gidişin alevdenmiş
Bir su gibi eriyen zaman bir mermer tenmiş
Kuru ayaza kaldım çârem yok ki ölüme
Yumuşak gülüşünden yağmur yağdır çölüme
Gönül hırkam yamalı çöktü ruhumun damı
Cür ‘etimi bağışla kim duyar imdâdımı
Ceylan oldum dağlarında anarım ben adını
Bir kuş düşün Efendim kırmışlar kanadını
___alıntı___
Yıldızlar parçalanır kuytuda ölüm titrer
Aşkın sıyırdı arzın simsiyah kaftanını
Yedi kat göğü geçip dolandın dört yanını
Bana güller getirdin güllerin tanımından
Ürperdim yola düştüm Kıtmir gibi ardından
Yıkılır iskeletim kaybedersem izini
Çünkü bir sen geçersin Müntehâ‘nın gizini
Gül doladım yoluna aşkınla yana geldim
Seni içimde bulup şimdi ben sana geldim
Kokun yürüyen kervan takılmışım peşine
Rahim bir esintidir rastlanmaz bir eşine
Rezil-rüsva olmadan bu kırılgan yangında
Yüzünü arıyorum kendimin sonsuzunda
Seni bilmek, anlamak sırrın sırrına koşu
Gül uyruklu çağrındır dümdüz eder yokuşu
Açık vişne rengiyle bir zaman kanıyorsa
Adınla güzellenir, güne duran ne varsa
Kırık ve kırgın ömrüm muhâlin esiridir
Üslûpsuz bir paydanın bayağı kesiridir
Nerde yitirdim bilmem uygarlık kimliğimi
Medine‘nin kuşları getirin dirliğimi
Bir yabanî tenhayım gün’e açtın beni sen
Bahar yağmurlarıyla ah bir dönüp de gelsen
Kalbimde gamın kurdu sırtımda sancım azık
Kırılmışım zamana her yumağım dolaşık
Sonsuz kıraç toprağın göğsünde bir zemheri
Ne çıkar mevsim kışsa yüreğim harman yeri
Kanamakta muttasıl dermân arar bu gönlüm
Uğrunda fedâ olsun arta kalan üç günüm
Gül kokan şehrâyini yükleyip hayaline
Gittin ışık da gitti zamanın vay haline
Bir renk yangını gibi gidişin alevdenmiş
Bir su gibi eriyen zaman bir mermer tenmiş
Kuru ayaza kaldım çârem yok ki ölüme
Yumuşak gülüşünden yağmur yağdır çölüme
Gönül hırkam yamalı çöktü ruhumun damı
Cür ‘etimi bağışla kim duyar imdâdımı
Ceylan oldum dağlarında anarım ben adını
Bir kuş düşün Efendim kırmışlar kanadını
___alıntı___
Logged
