Neden soruyorsun nereye gideyim
İki yol var demiştin
Hangisini seçeyim
Korkma bebeğim hepsinin sonu aynı


Şimdi korkuyorum...Öğrendim ki hep bir taraf daha fazla seviyormuş...Ve hep sevdiğinizin bir bekleyeni içinde bir unutamadığı olabiliyormuş.Aşk acıyla paralel bir yolmuş...Umutsa çıkmaz sokaklar ardında kaybolmuş...
Savaşmak yasaklanmış sevgilerde çünkü galibiyet mağlubiyet kavramı gömülmüş...

Tehlike çanları çalmalı hayatta birinin gözlerinin derinliklerinde dibe vurduğunuzda...Uyarmalı birileri sizi yapma acıya gömüyorsun kendini diye...Kendine getirmeli yaşamsal tınıların seni...Ve sen "SEN" olmalısın en sevdiğin anda bile...

Bir roman yazsaydık en güçlü karakteri ben olurdum.Tahamül sınırları en geniş olan ama dönüşü olmayan bir karakter.Nokta koymamak için savaşan son kanına kadar...Ama nokta konulduğunda o noktayı kaldırmak için noktaya bakmayan.Çünkü kendini bilen o noktayı gördüğünde iki nokta daha koymak isteyeceğini bilen bir karakter...


Benim hikayem farklıydı...Hep farklı olduğu iddia edilen hikayeler gibi...Bir deprem gibi.Var olan herşey bir anda yerle bir edildi...İnsan sevmemeliymiş bunu öğrendim ağladığım saatlerde.VE yazılan her şarkının bir sebebi varmış.


Bir sevmek bin defa ölmek demekmiş
Bin defa ölüp de hiç ölmemekmiş

Hayat beni değil seni destekliyor sanki...Hatasız olanımız yok biliyorum...Ama en dibe vurduğum anda bile "BİTTİ" demiyecek kadar sevmişim...Gerçekti yaşadığım herşey ama demek ki birşeyleri görememişim...Ya da gizlenmiş sırlar varmış seven gözlerin göremediği...Şimdi neden?Her yerden anısı olan bir şeyler vuruyor yüzüme tokat gibi?...Çalsa da dinlesem dediğim şarkılar şimdi mi buldular kulağıma gelecek vakti...Biri sevgilisine sarılsa canım yanıyor...
Herşeyde bir biz bulabiliyorum biz kalmamış olsak da...

Yasaklı kelimeler var şimdi hayatımda...İnsan içinde kullanmayıp kendi kendime kaldığımda söyleyip söyleyip kendimi vurduğum...Bir kırbaç gibi akıyor önümde hayat.Herşey bir bütünlük içinde bense dağılmış...


Ne müttefik beli ne sığınakların yeri

Kaybettim bugün kendimi,hükümsüzdür
sonu yok bununboşluklarda boşluk beğendim
vazgeçtim bugün herşeyden halsiz şu kalbim
kan revan içinde hep kanamaz denen yerlerim

Sevenlerim varmış...Öyle de çokmuş ki sayıları şaşırdım...Herkes becerebilmiş sevmeyi beni...sen de başardın sanmıştım ta kii gidene kadar...

Anlamsız şarkılara adamalıyım kendimi anlamlandırana kadar.Beni öldürmeyen her acı güçlendirir...Böyle derdim eskiden...ya şimdi öldüm mü kaldım mı?

Hadi bir oyun oynayalım...Mesela bu gece...Ama biliyorum ben yapmam sen yapamazsın...Biz içimizden yenilmez bir korkak çıkardık...Ben korkmamıştım hiç...şimdi ben de korktum...Yarına dair umutlarım yerinde saysa da dünya yerinde kalmadı...Yerle bir aşk,yerle bir Adam...VE evren görmemişti böylesini demiştik...Evet artık eminim görmedi...


Kendimden içime doğru merdivenlerden indim...kapısını kapattım artık...Şimdi dışarıya karşı susuyor içimde bağırıyorum...Biten hikayeler serisine eklemişler beni de...Canınız sağolsun...İyi oynadıysak eyvallah...ama bundan sonra hiçbir dramda yer almıyorum...Ben bu işlerin insanı olamadım hiç...Kirli işlerinize bulaşmayacağım ve kirli dünyalara...Beni temiz,saf duygularımla kabul edemeyecek kimseyi istemiyorum yanımda...Yine de...boşver yinelemeler de anlamsız artık...

BİTTİ...


Gömdüklerimiz gün olurda açığa vurur mu kendini ummadığımız bir sahilde yoksa fosilleşip birilerinin ısınmasına mı yardımcı olur ileride?Anlamsızsa çabalar neden didindim ben niye?...Atıldığım o noktada kendimi buldum mu kaybettim mi bilemiyorum.Tek bildiğim bu konuda hiçbir şey bilmediğim...