BOŞANMA SEBEPLERİ

Evlilik, her kurum gibi zaman zaman aksayan yönleri olan bir kurum, bu aksaklıklar giderilemediğinde ise sonuç ne yazık ki boşanmayla noktalanıyor. Evlilik süresince aileye yeni bir birey katıldıysa boşanma daha sancılı oluyor. Evliliğin bitmesine yol açan sebepler çok çeşitli olabilir, en çok görülen sebepleri aşağıdaki gibi sıralayabiliriz:

ekonomik sorunlar
eşlerin sosyo-kültürel yapı farklılıkları
cinsel sorunlar
iletişim bozukluğu
eşlerden birinin ihaneti
aile içi şiddet
Yukarıdaki sebepler nedeniyle evlilik sorunları yaşayan bir çiftin anne-baba olarak da çocuklarıyla sağlıklı ilişkiler kurabilmelerini bekleyemeyiz; anne ya da baba ayrı ayrı çocuklarıyla sağlıklı ilişkiler kursalar bile, birlikte çocuklarına karşı tutarlı, dengeli tutum ve davranışlar sergilemekte güçlük çekeceklerdir. Bir evliliği başa çıkılamayan, çözüm üretilemeyen, süregen sorunlarla devam ettirmenin çocuk üzerinde yaratacağı olumsuz etkiler, bazen boşanmanın kendisinin yaratacağı etkilerden daha fazla ve yıkıcı olabilir.

Boşanmanın sebebi ve şekli, çocukların boşanmadan ne kadar etkileneceğini belirler;

Örneğin, anlaşmazlık (iletişim bozukluğu) nedeniyle biten bir evlilikle, eşlerden birinin ihaneti sonucu biten bir evliliği karşılaştıralım. İlkinde, eşler daha uzlaşmacı ve çocukla ilgili sorunların üstesinden gelmek konusunda daha akılcı davranabilirler. İkinci durumda ise, eşler birbirlerine karşı daha öfkeli ve düşmanca tutumlar sergilerler, durum böyle olunca isteseler de uzlaşmacı olamazlar. İkinci tip boşanmalarda ise çocuklar doğal olarak daha fazla zarar görürler.

BOŞANMA SÜRECİNDE DİKKAT EDİLMESİ GEREKEN NOKTALAR

Sizi boşanma kararı almaya iten sebepler ne olursa olsun, boşanma kararınızı kesin olarak vermeden önce, aşağıdaki konuları gözden geçirdiğinizden emin olun;

Yaşadığım sorunların ve mutsuzluğumun sebebi evliliğim, başka sorunları evliliğime atfetmiyorum,
Evliliğimi kurtarmak için elimden gelen herşeyi yaptım,
Bu kararı uzun sürede ve etki altında kalmadan verdim,
Eşim de, ben de ilişkimize yeterince zaman tanıdık,
Çocuğumuz ve ben boşanma olayından etkileneceğiz,
Boşandıktan sonra ortaya çıkabilecek yeni sorunlarla başa çıkabilecek gücüm var,
Yalnızca eşimden boşanıyorum, çocuğumdan değil (özellikle babalar için),
Eşimin de benim de çocuğumuza ihtiyacımız var, çocuğumuzun hem bana hem eşime ihtiyacı var, o yalnız birimize ait değil.
 Kararınızı kesin olarak verdiyseniz veya siz istemeseniz de eşiniz kesin olarak sizden boşanmaya karar verdiyse çocuğunuzun boşanma sürecinden olabildiğince az etkilenmesini sağlayabilmek için aşağıdaki maddeleri yerine getirmeye çalışın;

Boşanmanın ne olduğu ve boşanmadan sonra anne, baba ve çocuğun yaşamında ne gibi değişiklikler olacağı konusunda çocuğu bilgilendirmek ve bilinçlendirmek gerekir. Boşanma sürecinde, şehir veya ev değiştirme, bakıcı değiştirme, yeni bir evlilik vb. yaşam değişikliklerini erteleyin. Yaşanması zorunlu bazı değişiklikler varsa, bunlara kademeli geçişler yapmaya gayret edin. Çünkü her değişim, olumlu da olsa ekstra çaba gerektirir ve çocuğunuz için hepsine birden uyum sağlamak güç olabilir. Aynı sebeple, boşanma sonrası çocuk eşlerden hangisiyle kalacaksa, o ve çocuk ailenin boşanmadan önce yaşadığı mekanda yaşamaya devam etmelidir.
Eşler, kendi ailelerini de toplayarak (babaanne, hala , dayı vb.) hep birlikte bir toplantı yapmalı ve çocukla ilgili alınan kararlardan herkesin haberi olmalıdır. Böylece herkes çocuk için işbirliğinin kaçınılmaz olduğunu hatırlatmış olur, çocuğun bu durumdan çok etkilenebileceğinin ve bu konuda herkesten duyarlılık beklendiğinin altı çizilir ve kararlarda herkesin katkısı olduğundan kurallar daha az çiğnenir.
Çocuktan ayrı yaşayacak olan eş, kademeli olarak evden ayrı kalmaya başlamalıdır; bu süreç haftada bir günden 5-6 güne kadar çıkarıldığında çocuk ayrılığa daha kolay adapte olur. Boşanmadan sonra, çocuklar her iki eşle de sürekli ve düzenli olarak görüşmeye devam etmelidir. Siz artık sevgili veya karı-koca olmayabilirsiniz ama onun için halen anne-babasınız. O sizleri beraber tanıdı ve beraber istiyor, bunu anlamaya çalışın ve ayrılığınıza alışması için ona zaman verin. Çocuğunuza anne ve babanın bibirlerinden ayrılmalarının çocuklarından ayrılmaları anlamına gelmediğini anlatın. Hep birlikte sık sık biraraya gelin (Kendinizi,eşinizle bu biraraya gelişleri kimseye açıklamak zorunda hissetmeyin !!!).
Eşler boşanmanın çocukları için olduğu kadar kendileri için de zor olduğunu unutmamalı ve boşanmayı bir son değil, bir başlangıç olarak kabul etmelidirler. Öfke, yalnızlık duygusu, depresyon, kaygı gibi psikolojik sorunlar ortaya çıkabilir, bunlar doğaldır, gerekirse profesyonel yardım almaktan çekinmemek gerekir. Kendilerini ne kadar çabuk toparlarlarsa çocuklarına da o kadar çok yararlı olabilirler. Unutmamak gerekir ki, çocuklar yeni karşılaştıkları her durumun ne denli tehdit edici olup olmadığını anlamak için genellikle yetişkinlerin tepkilerine bakarlar. Sürekli ağlayan bir anne çocuğa durumun kötü olduğu, neşeli ve çabalayan bir anne ise her şeyin yolunda gittiği izlenimini verecektir.
Eşler çocukları kesinlikle birbirlerine karşı kullanmamalıdır; çocuk hiçbir şekilde taraf ve tanık tutulmamalıdır. Yeni düzenlemelerle ilgili kararlar alırken çocuğunuzun onayını alın ama çocuğunuzu karar verme sorumluluğu altında ezmeyin.
Çocuk, boşanmış bir anne-babanın çocuğu olmayı çevresine karşı bir silah gibi kullanmamalıdır. Her konuda gereksiz tavizler vererek çocuğun boşanmadan alacağı yaralar yalnızca artırılır, azaltılmaz. Her gün çikolata yemesine izin vererek çocuğunuzun boşanma olayından daha az etkilenmesini sağlayamazsınız, sadece çikolataya daha çok alışmasını sağlarsınız.
Çocukla ilgili her konuda eşler birbirleriyle çelişen davranışlarda bulunmamaya gayret göstermeli, ortak bir yol izlenmelidir. Babanın evinde izin verilen bir şeye, annenin evinde yasak konulmamalıdır.
Çocuklar anne-babalarının boşanmasından kendilerini suçlayabilirler. Bu yüzden, boşanma sebebeinin çocukla hiçbir ilgisinin olmadığı, bunun anne ile babanın arasındaki anlaşmazlıktan kaynaklandığı açıkça anlatılmalıdır.
Çocuk anne-babasının yerine kimseyi koymak istemez, buna saygı duymak gerekir. Boþanma sonrası eşlerden biri yeni bir ilişki yaşıyorsa çocuğun bunu boşanmayı kabullenene kadar bilmemesi gerekir.
Boşanma sırasında, çocuklar mahkeme, eşya dağılımı, nafaka gibi konulardan haberdar edilmemelidir.
 

Anne-babası boşanmış veya boşanma aşamasında olan bir çocukla ilişkisi olan herkes için iki uyarı :

LÜTFEN,

A  Çocuğun yanında bu konuyu konuşmayın, özellikle de eşlerden birinin tarafını tutan veya kötüleyen sözler sarfetmeyin.
B Boşanma olayını çocukla ilişkilendirmeyin ve çocuğa bu anlama gelen sözler sarfetmeyin;

Anne ya da babasının kendisini sevmediği için, çok yaramazlık yaptığı için, başka bir kadınla birlikte olmayı tercih ettiği için vb. terkettiğini asla söylemeyin. Bu boşanan çiftlerin ailelerinin ve hatta kendilerinin de çok düştüğü bir hatadır. Hernekadar bu sözler gerekçelendirilirken “çocuk anne veya babadan soğusun da aramasın” gibi bir iyi niyet öne sürülüyor olsa da, bu ne inandırıcı ne de çok akılcıdır. Bu gibi sözlerle çocuğu teselli etmez, ona ancak “terkedilmişlik duygusu ve/veya suçluluk duygusu” enjekte etmiş oluruz. Böylece çocuk terkedildiğini çünkü sevgiye layık olmadığını, değersiz olduğunu düşünür. Bu gibi sözlerin çocuklarda ne kadar derin ve onarılması zor yaralar açabileceğini düşünebiliyor musunuz ?

Anne-babalar için son uyarı :Boşanmaya karar vermeden önce, eşinizle birlikte hareket ederek, çocuğunuzun boşanmanızdan olabildiğince az etkilenmeslini sağlamak için tüm önlemleri alsanız da, çocuğunuz bu olaydan çok etkilenebilir. Bazen de çok dikkatsiz davranırsınız ama çocuğunuz fazla etkilenmez. Bunun iki sebebi vardır; birincisi her çocuk her olaydan aynı oranda etkilenmez, ikincisi olayın etkileri eşit olsa bile tepkiler ve tepkinin zamanı farklı olabilir.

Buna ilaveten, boşanma olayı çocukları kuşkusuz etkiliyor, ancak çocuklar olayın kendisinden çok, oluş biçiminden, süreç içerisinde yaşananlardan etkileniyorlar. Çocuklara birşeyi anlatmanın bin çeşit yolu var. Önemli olan çocuğumuz için doğru olan yolu bulabilmek. Bizim çocuğumuz için, bizim koşullarımızda doğru olan bir yol, bir başka çocuk için onun koşullarında doğru olmayabilir. Çocuğunuzu boşanma sürecine hazırlama konusunda profesyonel yardım almaktan çekinmeyin lütfen, bunu utanılacak bir şey olarak görmeyin. Bunu yaparken de olabildiğince erken, boşanma kararı almadan veya hemen sonrasında yapın. Bu arada, boşanma aşamasında çocukları için profesyonel yardım alırken, iletişim sorunlarını çözebildiğini görerek, evliliğini sürdürmeye karar veren çiftlerin sayısının da çok olduğunu hatırlatmak isterim.

paylaşımın için çok teşekkürler

türkiyede biliyorsunuz ki birçok aile evliliklerini düzene sokmadan çocuk sahibi oluyorlar

tabi sonradan anlaşmazlıklar çıkıncada aile kurumunu bozma yoluna gidiyorlar,bu arada olan çocuklara oluyor

yada bazıları çocuk sahibi iken böyle birşey yapıyor ve çocuklarının hem eğitim hemde aile kavramını kötü yönde etkiliyorlar....

dilerim kiii boşanmalar hiç olmaz ve çocuklar hep mutlu kalırlar....

Ah çocuklar ahhhhh!!!!! Ayrılan anne babaların birbirlerinden intikam almak için kullanılan, örselenen, yıkılan, ezilen çocuklar... Sevgisiz, mutsuz, gözlerindeki yaşam sevinci, ışığı sönen çocuklar... Onları kimse benim kadar bilemez, anlayamaz!!!!

DİLERİM BİLİNÇLİ ANNE VE BABA ADAYLARI YETİŞTİRİLİRDE YIKILAN YUVALARIN YÜKÜNÜ ACISINI GÜNAHSIZ SUÇSUZ MASUM ÇOCUKLAR  ÇEKMEK ZORUNDA KALMAZ

YÜCE RABBİM HER ÇOCUĞA YUVASINDA ANALI BABALI BÜYÜMEYİ NASİP ETSİN...

ÇOCUKLARIN GÖZLERİNDEKİ IŞILTI SÖNMESİN!!!!!!

canım dostum okuduğun için teşekkür ederim

bizimde temennimiz senin fikirlerin doğrultusundadır

umarım hiç bir aile yıkılmaz , çocuklarda anne ve babasız kalmaz....

çok güzel açıklamışsın

galiba senin bu konuda bi acın mı veya hatıran mı var

bakış açın çok daha ince ayrıntıya dayanıyor

bu konuyla ilgili senle tabi konuşmak isterim tabi sende istersen,ben bundan büyük zevk duyarım gerçekten

hemde benim bölümümde bu yönde olduğu için senden birşeyler öğrenebileceğimi düşünüyorum

tekrardan teşekkürler....

Allah katında helallerin en sevimsiz olanı boşanmadır..

Öncelikle şunu söylemek istiyorum ; Evlilik gerçekten çok büyük emek isteyen bir müessesedir.
Evlilik öncesindeki yapılan konuşmalar , birliktelikler , bunların hepsi çiftlerin birbirlerini her yönüyle tanımasına vesiledir. Bu sayede karşıdaki insanın bir ömüre değeceğine karar verilir. İyi ve kötü yönleriyle kabullenilirse , ve her ne olursa olsun tekrar anlaşma sağlanabiliyorsa çiftlerin arasında , evliliğe bir sorun yoktur. Ancak günümüzde , flört diye tabir edilen kısa süreli veya uzun süreli birliktelikten sonra  , kişiler hemen evlenme çabasına girmektedir. Evlendikten sonra da birbirlerine katlanamama , aynı evi paylaşamama ve benzeri sorunlar ortaya çıkmakta. Evliliğin meyvesi olan çocuklar ise bundan zarar görmektedir.
Keşke hemen evlenme çabasına girmesekte , gerek nişanlılık süresini gerek sözlülük süresini uzun tutsak da , birbirimizi her yönüyle iyi tanıyabilsek. Bu sayede her türlü zorluğa birlikte çaba sarfederiz.
Cahiliyet kadar kötü bir şey yok...
Allah en sevimsiz helal olan boşanmayı , eğer hayırlı olacaksa , hiçbir kuluna yaşatmasın.  Ve inşallah bütün günahsız çocuklar , Analı babalı büyürler.

okuduğun ve bilgilendirme için öncelikle teşekkürler...

Allah herşeyin hayırlısını nasip ettiği gibi bu evlilik kurumuyla ilgilide bizlere hayırlı vesileler nasip etsin


insanları üzen şeyler hiçbir zaman sevimli olmamıştır ki zaten bu boşanma sadece evliliği gerçekleştirenleri değil bu aile içindekileride sevimsiz hale getirerek onları çok üzmektedir......

dediğin gibi inşallah evlilikler çabuk kurulma nedeni ile sona ermez ve umarım bu cehalet sona erer

ancak evlilik kurumunu kişiler kendi iradeleri ile nekadar gerçekleştirebiliyor burasıda ayrı bir muamma

zaman ne kadar geçirilebilinir kii,,  ne kadar tanıyabilirsin birbirini kii...

bunların hepsi aslında başlı başına birer sorun teşkil ediyor

umarım senin de temenni ettiğin düşünceler gerçekleşir....

BOŞANMA GİRDABINDAN SESLENENLER VAR

Sevgisiz geçen yıllarda, onca emeğin, onca çabanın birer birer yıkılışına tanık olmak; sevgisizliğin gün be gün kalpleri tırmalayan, zaman zaman da kanatan iç çekişine eşlik eder.


Tıpkı evlenmek gibi boşanmak da hayatın bir gerçeği ve maalesef son yıllarda sayılarında o kadar artış oldu ki. Hemen her yerde parçalanmış bir aileye ve onların çocuklarına rastlamak mümkün. Üstelik hiç ihtimal vermediğimiz ailelerde bunu görmek insanı oldukça üzüyor, en çok da çocuklar adına. Boşanma girdabından seslenenler işte onlar, bilmem sizlerde benim gibi seslerini duyuyor musunuz?

Aynı evde bir ömür geçirmek, ama bir gün bile yüzlerin gülmemesi zordur, içini sızlatır insanın. Sevgisiz geçen yıllarda, onca emeğin, onca çabanın birer birer yıkılışına tanık olmak; sevgisizliğin gün be gün kalpleri tırmalayan, zaman zaman da kanatan iç çekişine eşlik eder.

Kavgalarla, aşağılanmalarla, kızgınlıklarla, küslüklerle geçen bir ilişkiye dur demek adına; o dayanılmaz zorluklara artık katlanamayacağınızı anladığınızda beraberliğinizi sonlandırmak zorunluluk olmaya başlar.

Üstelik bir de çocuklarınız varsa arada, zor bir kararın dönemecindesinizdir artık ve daha büyük bir karar vermek durumunda hissedersinizi kendinizi. Ya tartışmaların, göz yaşlarının süregeldiği bir aile olarak yaşamaya devam edecek, çocuğunuza eksiklik hissettirmemek adına pek çok şeye katlanıp, görmezden gelecek, hatta göz yumacaksınız ya da bu mutsuzluğun çocuğunuzu da olumsuz etkileyeceğinizi düşünerek boşanacaksınız.

Denemeler, alttan almalar sonuç vermeyip, hiçbir şeyin değişmediği, aksine daha da kötüleştiği düşünülüyorsa sonunda ayrılık kararı kaçınılmaz olur zaten. Eşler yollarını ayırır ve çocuklar ya anneye ya da babaya verilir. Küçücük bir çocuğun en zor anları, en zor yılları böylece başlamış olur. Çünkü boşanmış anne babanın çocuğu olmak zordur. Kız ya da erkek hiç fark etmez, her ikisi de ruhlarının köşe bucak her bir noktasında bu etkiyi öylesine hisseder; duygularında öylesine fırtınalarla karşılaşırlar ki, o tozlu dünyada nefes almakta zorlanırlar. Adeta solukları kesilir. İç dünyaları zaten bir değişim rüzgarının etkisindeyken birde böylesi bir şok yaşamak onların gelecekteki hayatlarını fazlasıyla etkiler.

Evlilikten soğuyanlar, insanlara güvensizlik duyanlar, sevgiye ve aşka inanmayanlar, iç dünyalarına çekilip dışarıya karşı duvar örenler, her şeye isyan edenler onlardır artık. Ve hiç biri gerçek anlamda mutlu değildir. İşin acı tarafı mutlu aile tablosunun sergilendiği her kare çocuğun yüzünü mahsunlaştırır, içini bir başka sızlatır.

Babasıyla beraber yaşıyorsa annesini, annesiyle beraber yaşıyorsa babasını özler. Haftada bir görmeler, iki yabancı gibi karşılaşıp havadan sudan konuşmalar, yemek yiyip ayrılmalar onlara yetmez. Sıcacık bir aileyi, anne babasının birbirine sevgiyle bakan gözlerini arar her yerde. Büyümenin o anlaşılması zor duygularıyla içten içe çarpışırken; sevgi dolu yuvasında huzur bulmak ister; paylaşmak ister duygularını ailesiyle, annesinin omzuna yaslanırken babasının elini tutmak ister.

Dışardan bakıldığında görünen görüntü tebessüm eden ve aldırmaz bir çocuk izlenimi verir ama, ya iç dünyaları? Kırılmaya her an hazır o narin duyguları, size anlatamadığı hatta kendisine bile itiraf edemediği o eksiklik duygusu?

Peki ne yapılmalı, en doğru karar nasıl verilmeli? Sıkıntılar ve mutsuzluklarla dolu bir evlilik sadece çocuklar için sürdürülmeli mi? Böylesi zor bir ortamın çocuk ruhuna etkileri çok daha darbeli olmaz mı? Anne baba arasındaki mutsuzluk çocuğun ruhunu da esir almaz mı?

Tüm bu olumsuzlukları yok etmek adına boşanma tercih edildiğinde ise, bu kez çocuğun ruhunda açılan eksikliği gidermek adına neler yapılmalı, nasıl bir zemin hazırlanmalı?

Sorular zor, sorular derin ve zorlayıcı; üstelik verilecek cevaplar ne yazık ki hep tek taraflı kalmaya mahkum. Evet hiç kolay bir karar değil boşanmak, yolları ayırmak; çocuğu bir tarafı tercihe zorlamak, ondan yaşının üstünde bir anlayış ve sabır beklemek. Belki de kendimizin gösteremediği o büyüklüğü küçücük yaşındayken ondan istemek, dünyalarını karıştırmak, düzenlerini bozmak. Bu biraz acımasızca gelmiyor mu size de?

Boşanmada da tıpkı evlilikte olduğu gibi dikkatlice enine boyuna düşünülerek adım atılmalı diyorum ben, böylesi bir acımasızlığa sebep olmamak adına. Ne anne babalar bu uğurda kendilerini feda etmeli, ne de çocuklar arada harcanmalı. O aradaki hassas denge çok iyi kurulmalı. Eğer dünyaya bir çocuk getirmeye karar verilmişse o kararın arkasında sonuna kadar durmalı �denedim ama olmadı işte, kader ne yapalım� dememeli. Şartlar sonuna kadar zorlanmalı, yapılacak fedakarlıklar tek tek gözden geçirilmeli, önce çocuklar sonra da kendimiz için en iyisi olacağına inandığımız yol seçilmeli. Tüm bu olup bitenlerle uzaktan yakından ilgisi olmayan masum çocuklarımız ve ruhları korunmalı.

Bu ince detaylar gösteriyor ki, o zor kararı almak bir yana, esas mücadele ondan sonra başlıyor ve bu anlamda anne babalara büyük işler düşüyor. Öncelikle çocuğun ruhsal gelişimini olumsuz etkilememek adına her iki tarafında özenli davranması gerekiyor, hem özle hayatlarında hem de çocuklarıyla olan iletişimlerinde. Kızgınlıkla, kırgınlıkla, öç alma duygusuyla ağızdan çıkacak ve karşı tarafı rencide edecek her sözün, çocukların ilerideki yaşamını etkileyeceği unutulmamalı. Dünyaları daha fazla karmaşık hale getirilmemeli.

Yakın çevremde boşanan ya da kör topal giden evliliklerinde çocuklarına negatif etkiler veren o kadar çok aile var ki� üstelik yıllar öncesinden yapılan küçücük hataların çocuklarının ruhlarında nasıl olumsuz etkiler bıraktığını görünce üzülüyorlar elbette; ama artık bazı şeylerin değişmesi için çok geç olduğunu anlıyorlar. Ve biliyor musunuz �keşke� diyorlar içleri sızlayarak. Ama bu keşkeler hiçbir şeyi geri getirmiyor, düzeltemiyor ne yazık ki.

Çocukların gizemli dünyalarını anlamak, onu çözmek zordur. Yaşları küçük olsa da siz söylemediğiniz halde öyle şeyler yapar, öyle farklı davranışlar sergilerler ki, sonuçta sizi bile şaşırtırlar. Tıpkı büyümüşte küçülmüş gibidirler.

Onları biz dünyaya getiriyoruz; çocuğumuzu en iyi şekilde yetiştireceğimizi düşünerek, buna yürekten inanarak ve hazır olduğumuzu hissettiğimiz anda ona merhaba demeye karar verirsek belki de her şey daha kolay olur, öyle değil mi?

Henüz oturmamış bir evlilikte, hele hele sallantılı bir ilişkide sadece o beraberliği kuvvetlendirmek umuduyla çocuk yapma düşüncesi ne büyük bir yanlışlık! Çocuk demek sorumluluk demektir. Bir çocuğu en iyi şartlarda yetiştirmeye çalışmak dünyanın en zevkli ama aynı zamanda en ağır işidir. O günahsız yavruları bin bir emekle büyütürken sadece karınlarını doyurmak yetmiyor, önemli olan ruhları. Ruhlarını sevgiyle mutlulukla doyuramadıktan, gözlerini ışıl ışıl baktıramadıktan sonra dünyaya yeni bir günahsız can daha getirmek neden?

Tüm bunlar bir yana boşanmış her ailenin çocuğu mutlaka mutsuz olur demek istemiyorum elbette. Ben öyle anne babalar tanıyorum ki, birbirleriyle yollarını ayırdıkları halde çocukları söz konusu olduğunda akan sular duruyor adeta. Aralarındaki o dengeyi, eksik kalabileceklerine inandıkları tüm değerleri sağlamak adına tıpkı güçlü bir ekip edasıyla çalışıyorlar. Kendi duygularını çocukları söz konusu olduğunda frenlemesini biliyorlar. Çocuklarının ruhuna özen gösteriyor, o ruhun incinmemesi adına ilişkilerine özveriyle yaklaşıyor, kırgınlıklarını unutuyorlar. Çünkü biliyorlar ki, çok hassas bir denge var aralarında ve o hassas dengenin tüm bilançosu çocuklarına mal edilmemeli. Çocuk kendini yalnız ve dışlanmış hissetmemeli. Annesi babası ayrılmış olsa da onlar eli bıçaklı iki düşman değil, iki gerçek dost olabilmeli.

Üstelik tıpkı evlenmek gibi boşanmak da hayatın bir gerçeği ve gün geliyor o gerçekle yüzleşmek gerekebiliyor. Çünkü istenmese de bazen şartlar insanları zorlayabiliyor ve ilişkideki mesafeleri erişilmez hale getirebiliyor. Ama o mesafeleri aşmanın insanın kendi elinde olduğu gerçeğini unutmadan; boşanma girdabından seslenen yavrularımızın sesini duyabilmeyi ve onlara yalnız olamadıklarını hissettirmeyi başarmak gerekiyor.

Dünyaya bir mutsuz çocuk daha katmamak adına, en azından bunu yapmalıyız, öyle değil mi?

Sevgiyle kalın.


ALINTI

toplumumuz bilinçsiz şekilde evlenenip daha resmi nikah bile yapmadan çocuk sahibi oluyor burda günahsız çocukların ne suçu var diye sayıklarız ama gerçekten günhasız büssürü çocuk oldu böyle bir olay benim en yakın çevremden geldi onların iki çocuğu masum bakışları hayata sevinç veren gözleriyle dünyaya bakarken içlerinde kalmış yalnızlık var nede olsa bir tarafta anne bir tarafta baba var halbuki çocukların ven büyük hayali bir annenin bir babanın yanında yaşamaktır berebar uyumak beraber bir yerlere gitmek hep ikisi bir arada olmasını ister boynu bükük kalması onun en büyük vebalini alıyor analar babalar ama farkedemiyorlar

paylaşımın için tşkler
kanayan yaramızın en büyük parçası aile zaten
saygılarımla

ama kimse düşünmüyo o çoçuğun psikolojisi küçükken annemler bana biz ayrlcaz dedi babanla bende dedim kii ben hanginizde kalcam nerde kalcan dedi annem bende yetim hanede dedim kötü bi psikooloji

güzel çalışma

olan coluga cocuga oluyor.Anne babanın mallıgının derdini cocuk cekio.