bin dogrunun içinden tek yanlışı yaptım..
yanıyor gençliğim..
yanıyor gelecegim..

çok bekledin..
bilirim..
ve ben gelmedim..
gelemedim..
gelememiş olmanın mahcubiyetini savurdum havaya..
tek mahcubiyetim bu degildi aslında..
hava dag deniz ve rüzgar bana kızsada..
ben kaderimi yenemedim..
ve anladım..
anladım..
aslında kimse yenemezdi kaderini..

ey kimsesizim..
senin bi tane benim var..
peki ya benim kimim var..
sadakati anlamlandıran baş agrılarım...
ölemicek kadar diri..
yaşayamayacak kadar yorgunlugum var benim..

içtim ve içtim..
agzımdan kan gelene dek..
tövbekarı tekrar bagrına basmıyor kadeh..
ve kadeh..
sarhoşlukta benden yana degil..
içtim ve içtim..
ama sırtımı sıvazlamadı sarhoşluk..
iki teselli cümlesi fısıldamadı kulaklarıma..
körolası asabiyet..
tüm sinirlerim yıpratılmış..
kolumu kesiyorum..
ve sızıpta düşen her bir damla kanda bir genci yitiriyorum..

korkuyorum..
ve çok korkuyorum..
deli olmak böylemi acaba...
beynimde gürültüler..
kuş sesi yok..
ritimleşmiyor gürültüler..
karnım aç...
moralim bozuk..
parmaklarımı gözle görülür bir titreyiş rehin alıyor..
gözüm birkaç görüyor..
gördüğüm herşeyde sen yoksun..
ve öptüğüm hiçbi kadın degilsin..
kaşları çatık...
bana kızgın bi tablosun sen..
en çok muatap oldugum duvarda asılısın..
acı..
ve acı..
bogazım agrıyor..
aglamayı soruyorum..
daha önce becerebilen birilerinden yardım istiyorum..
kimsesizin..
kimsesizsin..
içimdesin..
beni kaybettin..
ve beni kaybettim...

hem belki bu gece yazarsın demiştin..
bak bu gece belki yazdım..
yanlız geceleri ugradıgın yerde..
belkide gölgemde..
hiç eksilmeden..
hep artarak...
senden bana..
benden vefasızlıga akarı olan sevda..
ben neylesemde adım bu benim..
kimliğim böle okunur...
her duvarındasın bu harabe lojmanın..
kapı gıcırtısında acı küfür..
yılların sitemi..
içimde kendimle karşılaşma korkusu..
korkaklığımı yüzüme vurabilecek bi ben varım nede olsa..
dışarda ürpertili dag..
bilgisayarda kimsenin dinlemeye tahammül edemeyecegi parçalar..
takatim yok yaşamaya..
acım var benim..
bagırmıyorum..
küfür etmiyorum..
ama acım var benim..
ögrenilmiş çaresizlik bu..
belkide zorla ögretilmiş..
hayat zorba ögretmen..
ben asi talabe..
buyrun tartışmaya..
acıma sahip çıkma küçük..
bekle sıranı..
bu acı; şerefime yaratıldı benim..
ve sen sagol..
başın sagolsun..
gül bi kere...

bir öksürükle dudaktan çıkıveren kan..
ve gitmeler..
hikayesi olan gitmeler..
göğe asılı yıldız..
kaymaya yemişnli olan..
intikam fişegi gibi kayıpta yanlızlıgıma saplanacak olan..
sözünü sivriltmişsin yine..
kurşun gibi geçti içime..
cigerlerimde kan..
yüregimde sen..
odada efkar..
dilde sitem..
kanda asilik..
sokakta kimsesizlik..
tabloda acı..
sanatkarın yarım bıraktıgı.. şaheser..
boya yok..kalem yok..
ve çare..
"kara" işte..
çaresizim demezki hiç..
yapamadıgını yıkan adam..
bu vijdan kanadı..
pıtılaşmamaya yemin etti kan..
yara bizdendir artık..
sigarayı hiç demiyorum..
ve yanlız ikimizin anlayacagı cümleler..
yanlız ikimizin acısı..
terazide hafif pahada agır olan acı..
görünürde adil..
büyük dilimi hatıram olan acı..
gelcem yine..
ama yazmayacam..
yazma dürtümü kaybediyorum..
belki herkes kadar kalemimide kırmışımdır hani..

kader işte..
peder ne der..
kader ne der..

tükenikliğin son ezgisi..
kaldırımların son sevdalısı..
aşk herkesten gider..
senden bile gider ey heyacanının bitmeyecegini bagıranım..
bagırdıkça içimi acıtanım...
yangın yok artık...
albatros kuşu efsaneside..
şimdi geriye sayımın korkaklığı..
herşeyin acı sessizliklerle sonlanacagı..
ve herkesin tek sorunu olarak görülen ben..
o yüzden hep dedim..
hiç olmayası ben..
yaşamayası..
ölesi ben...
tükenesi, yıkılası ben..


                               kirli