Kaç kişilik bir hayattı olduramadığımız
Ya da kaç saniyelik bir sefaletti
Yalnızlık denen illet..
Tekil yalnızlıklarımız
Ve çoğul arsızlıklarımızla
Kaç nöbetlik bir aşktı
Yitiripte diriltemediğimiz..
Ve ben Araf'ta uyuklayan bir çocuğum
Soylu sevdalara peşkeş çeken.
Sen ise kırılgan,
Güz yanığı gibi olağan..
Ne vakit nakışlandın yüreğime
Ne vakit bilincimi yitirdim,
Hayatın bize dayattığı emir kipleriyle.
Yağmurda yıkanan çocuklardı,
Evcil düşlerimizde ağırladığımız..
Çarmıha gerilmiş aşklardı
Yüreklere bağışlanan..
Eski dilde bir şarkıyı mırıldanırken
Ölü zamanlardan taşıyorum..
Ve nadide bir çiçeği
Kıvrımlarından tutup,
Lirik bir şiirin
İçlemine batırıyorum.
Çürümeye yüz tutmuş zamanın,
Acıtan nağmeleriyle
/Eksildikçe/
Aşındıkça yüreğim
Bedenime soysuz ürperişler bırakarak
En son prelüdde tükeniyordu aşk
Yoksun aşk...!
Çelimsiz,
Zaptedilmiş duygularımı
Onaramazsın aşk...
_aLıntıdır_
Logged
