Gökyüzünden boşalırken yağmurdan bozma gözyaşları,
yudum yudum ayrılık doluyordu içime..
Kanıma işleyen sözlerinin çekilmesi kadar
gözlerinin peşinden sürüklenirken düşlerim,
soluksuz kaldı zihnimin boğulmaya yüz tutan çırpınışları..
Öncesini ve sonrasını hesaba katmazsa çelişkilerin,
hem sen kaybedersin hem ben kaybederim
o yaşanması ve acıtması mecburi hisleri..
Hissizliğe terkedip vurdumduymazlığın arşında,
basıp şah damarındaki şiirleri bitiren noktaya ayrılığı, gitme;
sessizliğe gömme dinimi ardına bakmayıp,
ardında hatırlamaya değer hiçbir şey olmadığını sanıp,
aslında yakın mesafedeki göreceli güzelliklere kanıp gitme..
Kalpsiz oluşunu gizlemeye çalışırken ruhum,
yüzüme söyleyemediğin, söyleyemediğin cümlelerin batıyor işte..
Görmez yüzüm kırıkların gölgesinde unutulmuş duaları..
Aklımdan geçip boğazımın geçit vermez düğümüne takılır cümleler..
Geçer şiir yüzlü, senin gidişin gibi bu da  geçer..
İnsan dediğin her zaman için kendine yakışanı seçer..

Bir sevdadır duvarları dudaklarından üstün olan,
varlığını ispatlamaya çalışırcasına
inatla yokluğun kıtlığından kurtulmaya çırpınan.
Orada dikilir karşında sessiz soluksuz
"nefes al" emrini bekler ciğerleri;
ses tellerini tavaf eder duaları,
kalp atışlarının o bozuk ritminden
yorgun düşmüş gücüne sırtını dayayıp..
İki kişiye ait olması gereken bir sevdada
üçüncü birinin girebileceği bir aralık,
bir açık kapı bırakıp bırakmadığın sorgulamaz
kendini çevreleyen bu kadar görünmez duvarın arasında..
İnanır sadece daha önce bırakılmamışlığın o en insancıl saflığında..
Çıplak ayak koşar adımlarının seslerinden başka
anlatamaz derdini onursuzca sevgisinden vazgeçenin vicdanına..
Sevmek der ve sürekli tekrar eder
sözlüğünde yazılmamış unutmanın adı geçtiği zaman..
Sevmek bir eylem değil der sana bakıp,
varlığının ihtişamına dalıp ama içinden boğularak..
Sevmek sensin der, unutulmak ve hiçe sayılmak da ben..
Varsın bitsin hayaller, hala yüreğimde o giden..

Şans aradım aşka varmaya, dilencilikten vazgeçtim artık.
Tesadüflere rastlama inancı ile az da olsa nefes aldım..
Ha geldin, ha geleceksinlere bağladım umutlarımı.
Derin derin üflerken içimdeki sonrasız sıkıntıları,
boğulurcasına hayaline dalıyorum en kırılgan hislerimle..
Bir özür beklemiyorum hayatıma geç girişine, erken gidişine.
Her baktığım yüzden parçalar alıp seni yaratmaya çalışırken
içimin hala seninle dolu olduğunu yeni yeni farkediyorum,
bunca yenilgiden sonra bile içimde daldırdığım ellerime takılıyorsun..
Yıkıp gittiğin sevdadan şehrimin kalıntıları takılıyor düşlerime..
Üşümeye ve ısınmaya çalışmıyorum bedenimde saklı kaldığım zamanlarda;
çünkü bilmiyorum teninin hangi sıcaklıkta barındığını
ve hangi sıcaklığın sıcaklığını ipeksi teninde paylaştığını..
Sen olmaya çalışmadan mimiklerin yerleşiveriyor yüzüme
bana yakışmasalar bile, hala olduğum gibi kalarak..
Nerede hata yapmışımdır acaba diye düşünürken kayboluyor şuurum..
Sevmeyi mi bilmiyordum, sevilmeyi mi beceremiyordum.
Yoksa, yokluğunda bile seni böyle sevmemin
işe yaramadığını mı farkediyorum..
Kalpsizliğ(in)e direniyorum şiir yüzlü..
Yokluğuna direniyorum..

Uzatmayız ya bazen sonu belli denilen hikayeleri,
umuda ve yaşanması muhtemel güzelliklere kıyarız..
Mümkün olduğu kadar az üzülmenin hesabını tutarız,
ince gibi görünen düşünceler yüzünden
hayatı bir türlü rayına oturtamayız...
Biraz ürkek biraz da çekingen yaşarız
içimizdeki sesi bastırmaya çalışırken..
Gölgesinden daha büyük olmayı berecemeyen
bir kalbin içinde boşlukları barındırırız
sevdanın bir tarafta sonunu bulması korkusuyla..
Zaman bedenimizden zerre zerre dökülürken hiçe doğru,
zamanın gittiği yere gitmenin verdiği hiçlik huzurunu
İlaç sanarız hiç anlayıp sormadan..
Neleri kaçırıp bu yüzden nelerle uğraştığımıza bakmadan
hep yerinde durmayan takvime bırakırız
hayatı ve birbirinin yaması olan tereddütlerimizin giderilmesini..
Oysa ilerlemektir sadece akreple yelkovanın işi
ve dünyanın yaptığı tek şey dönmektir hiç durmamacasına..
Sende başlayıp sende biter farkına varamasan da
nasıl olsa bir gün biter diyerek daha yaşamadan vazgeçtiklerin..

Hikayelerimiz var birbirinden uzakta olan..
Karanlığa o kadar yakın durmaktan yorgun
ama bir yerde kesişen korkularımız var,
büyüttükçe büyüyebilen umutlarımız kadar..
İnancın eşiğine kurulup beklemek var
hatıralardan ve öngörülerden gelecek bir haberi
veya bir insanın yan yana getireceği iki güzel kelimeyi..
Soluksuz düşüneb...ilmek var yalnızlıkta bile
tüm olumsuz genellemeleri çürütmeye meyilli,
inatla güzel şeyleri ispatlamaya çalışan hisleri..
Pencereni aç dışarda esen benim bak;
duymadın mı hiç yankılanan fısıltılar var gökyüzünden..
Bir "sen" var öyle masum bakabilen karanlığın içinden;
bir de ben derinliğine vurgun senin seyrinde
şarkılarla süslü göğüs kafesimin içinden..
İki kişilik süslenmiş sevdadan ilahiler var;
sen hep dur orada saçlarında ılık rüzgar,
ellerinde benden bozma bir bahar..

Bakışlarından uyku akıyordu aşkın,
bir daha gün doğar mı bilemeden
geceye hazırlanıyordu gitmeler..
Kolunda sevmeye yeteneksiz,
belki de isteksiz hesaplaşmalar
maziye gömülmüş biçimde sallanıp
engel mi olurlar yeniden sevebilmeye..
Nerede kaldı yüreğine yakıştırdıklarını
her nefeste yanında arayan,
derinlerde saklı inceden hislerin?
Tuvale sürülmek için parmaklarından
hangi dinden vahiy bekler ki renklerin..
Dudağının mim çekilmiş yerinden
çıkmaya istekli ama çelimsiz sözlerini
kime kanıp da saklıyorsun ey aşk?
Bak gece  bitiyor sanki
uyuma vakti değil kalbim;
sol tarafından yeşiller içinde
bir gün doğuyor, diril artık bedenim..

Ruhum yöneliyordu sana, bana sormadan
bedenimin talihsiz kaçma çabalarında..
Gözlerinin ferinde kalmaya hevesli
türküler dolanıyordu dudaklarıma;
sözlerim onlara takılıp düşüyordu
sanki ilk defa cümle kuruyormuşum gibi
cesaretimizin yeterince acemi yanlarına..
Hep gül istiyordum bakışların nemlenmeden,
sende gizli yanımı hüzünler işgal etmeden..
Kimsenin bilmesine ihtiyaç duymadan
sadece sevmeye çalışıyordum seni
omzum saçlarının özleminde bana ağır gelirken..
Bu yüzden hep senden bahsediyordu cümlelerim
bilincimin dışında bulut gibi sen birikirken..
Hep senle ilgili çıkmaya başlıyordu
iyi veya kötü, sonunun nasıl bittiğini,
bitip bitmeyeceğini bilmediğim,
hiç ama hiç bilmediğim masallar..
Umut edebilmek için artık sebep aramıyordu
yılgınlığımın o en kör yerindeki
denge tahtıma kurulmuş senden olma aşk..
Çünkü ışık basmıştı dehlizin tüm kalelerini
ve artık düşen yaprağın yerinden
yeşil yeşil tomurcuklar açıyordu ülkeme..

Yalnızsın benim içimdeki özel yerinde;
eğer sen de izin vermezsen birilerine
kimselerin dokunamayacağı tek yerdesin..
Tarihinde ne yazdığı önemli değil,
yeter ki temiz ve senin olsun yüreğin;
hikayemin boş yerlerini doldurabilir misin?
Hızlıca çarparken ciğerlerime saat sesleri,
bir tek ellerin dursun sırtıma destek çıkıp,
bırakmasınlar beni kırgın zamanın boşluğuna.
Bir kıvılcım kadar büyüyemeyen umut,
büyümesin gözlerimin bebeklerini sana beslemeye..
Hep haksız olsun terkedilenler,
hep sensiz ve hep bensiz olsun
mutlu sonu sevdadan garantili öyküler..
Girdap gibi çekilsin kanım isterse
seni sadece hayal eden kalbimden.
Gamzende gökyüzüne doğru tuttuğum
dualarım da geri dönsün mühim değil aslında
sende öylesine güzel dururken..
Yaşamasam da seni dert keder değil
ayrılığa ve hüzne olan doygunluğuma.
Sağır duvarlarda yankılanan yüzün var odamda..
İçimde tüm olumsuzluklara inat
tüm ihtişamınla bir sen var nasılsa..

Birikmiş bir bahardı kaç ayrılıktan
kaç kışın içinden geçip gelen..
Bir kere daha sarılma imkanı olsa
dünyanın durması gereken o köşede,
hüzün basmadan akışkanlığıma
kanım karışsaydı senin kanına..
Sükut tutmuşken dilimi senden yana
saçlarından tel tel hüzün sarıldı sevdama,
ardından yüreğime kalan açık yarama..
Dizlerimin altı tutmuyor artık,
yolların seni getirmeyeceği gerçeği
harp etmekte sürekli çelişik biçimde,
'ha geldin, ha geleceksin'lerin içinde..
Okyanusun en tuzlu kayası sende,
senin özleminde karanlıkta boğulan
yaralı bir martının kanadına bağlı
mavi pusulanın içindeki sözlerim nerde?