Yalnız insan merdivendir
Hiçbir yere ulaşmayan
Sürülür yabancı diye
Dayandığı kapılardan

Yalnız insan deli rüzgar
Ne zevk alır ne haz verir
Dokunduğu küldür uçar
Sunduğu tozdur silinir

Yalnız insan yok ki yüzü
Yağmur çarpan bir camekan
Ve gözünden sızan yaşlar
Bir parçadır manzaradan

Yalnız insan kayıp mektup
Adresi mi yanlış nedir
Sevgiler der fırlatılır
Kimbilir kim tarafından

Bacalar
 Görürüm, çıkmışlar kararmışlar çatılardan,
Kemik bir kol nasıl fırlarsa mezardan.
Her ân, bir haberi kollar gibi yukardan,
Dipsiz maviliğin esrarını kurcalar,
Bacalar...

Kimi ince, kimi uzun, kimi de kısa;
Dalmışlar başbaşa afyon çekerek yasa.
Onlar, insanların gözünde bir kartalsa,
İnsanlar, onların gözünde karıncalar,
Bacalar...

Kimbilir, belki de evlerin cinleridir;
Kolları bir dâvet gibi göğe yükselir,
Ölüler, ölüler, arka arkaya gelir,
Ruhların mehtaba daldığı taraçalar,
Bacalar...

Azap kuleleri, cüceleşmiş devlerin;
Kör mazgallarında raksı var alevlerin.
Öyle evciller ki, tepesinde evlerin,
Kopuyor içinde görünmez facialar,
Bacalar...

SEVGİM DÖNÜŞMEZ NEFRETE

 

 

 




Gözün yaşlanmasında yaşadığım ayrılık,
Bitmez denilen sevdamın ucunda
hayat...
Zamanın değiştiremediği sevgim
dönüşmez nefrete!
Saygı duymasamda sana,
İşte aşk böyle birşeyken...
Huzurlu günlerin geride kaldığı,
Sensizlikten geçen benim,
Zamanın değiştiremediği sevgim
dönüşmez nefrete!
Kırmızı adında gidişin,
Gelmeyeceğine renksizlik bırakmışken,
Birlikteyim ben
sensizliğinle!
Sensizlik arkadaşım,
Hep yanımda...
Yokluğuna aldırmadı sevgim
dönüşmez nefrete!
Kuru gülün kokarken sen,
Gülüşünle hatırlarım seni,

Seviyorum
seni...
 

Gizli gizli dudaklarımdan süzülen siirlerimdin

Cisil cisil gözbebeklerimden hasretine akıttıgım gözyaşlarımdın

Ve bil ki ; Acılar sevipte kavusamayanlar içinmiş

Yaşıyorsam seni , acılarımda büyüttügüm en tatlı gülüşlerimsin



Ne gidisinin nedenini bilmek isterim

Ne de senden bana kalan kahırları gözyaslarımı görmek isterim

Beni sadece senin kalbine gömsünler

Üstüne ise acılarımın en soguk gözyaşlarını sersinler

Ve mezartasıma gönül kalemiyle su satırı not etsinler

Adı ; Yalnızlık

Soyadı . Kahır

Dogum Tarihi : Seni Seviyorum dedigim ilk an ,

Ölüm Tarihi : Avuclarımdan seni kaybettigim zaman

Ruhunu icten ve samimice bir gözyaşı..



Artık geceleri seni kaybetmenin kabuslarına uyanıp cıglık atmayacagım.

Hüzün kokan kalbimle sana mutlulukların en güzelini yazamayacagım

Sen beyaz gelinligi giyerken

Ben coktan senin günahlarına yanmaya başlamıs olacagım



Ben seni sende yaşarken senin hasretinde nefes alıyorum

Ve sabahları senin umutla yeniden dogarken

Ben gecenin koynunda senin icin bin defa ölüyorum..

Ben askına ölmüs bir sevdanın en güzel siirin son satırıyım

Sevda ağlıyor
Ay doğdukça başlar
Fısıltı kuşları
Yalnızlığın sessiz çığlığıdır –karanlık-

Şahididir koca şehrin cinayetine
Dilsiz yıldızlar
Oysa ne kadar da kalabalık


Kayboluşlar başlıyor
Adımlar düştükçe caddelere
Ayak izlerinde doğrular kalıyor

Işıklar bir bir sönerken
Aydınlanıyor –ihanet-
Sevda ağlıyor


Ay batıyor işte
Güneşin üzerinde kan lekesi
Şehir ceset kokuyor

Ölü aşk…yasta aşık
Sevda ağlıyor ..

Öyle masum bakabiliyor musun aynalara

Eskisi gibi

Bu benim ve kendimi seviyorum diyebiliyor musun

Her güne bir tebessümle başlayıp

Gece olunca, vicdanını koynuna alıp uyuyabiliyor musun



Bir çiçeğe uzanırken

Ellerinin kiri, yüreğinin kini bulaşır diye

Korku duymadan,aklına bile getirmeden belki

Sahiplenebiliyor musun



Kurumuş hazan yaprakları

Bir halı gibi uzanırken önünde boylu boyunca

Ve basıp geçerken sen üzerinden

Çıkan her hışırtıda" hain!..." çığlıklarını duyabiliyor musun



Her yağmur sonrası ıslak toprak kokusunu

Çekip içine

Çamura batmış çizmelerine aldırmadan

Dünyayı kucaklamak istercesine açıp kollarını

Koşuyor musun seni bekleyen sevgiline



Sinema salonunda yine en arka sıraya oturup

Herkes film izlerken

Sen yanındaki yeni kurbanına

Kendi çevirdiğin filmleri fısıldayabiliyor musun

Başrolde senin olduğunu gizleyerek



Irakları yakın, yakınları ırak eden trenler

Bir sevinç bir de gözyaşı bırakırken her istasyonda

Sen mutluluk verebiliyor musun

Son durak seni görüp sana sığınanlara



Bir ölünün ardından dudağında bir Fatiha dillenip

Yüreğinde bir Yemen Türküsü yankılanıyor mu

Ağlayabiliyor musun gidenin ardından



Senin gözünde her yeni eskimeye mecbur

Her eski unutulmaya mahkum

Her mahkum darağacında asılmaya layıkken

Ve o mahkumlardan biri de bir zamanlar benken

Sahi.....

Sen beni hatırlıyor musun

yüreğine saĞLık jnm ...

teşekkür ederim..

Güle âşık olmuş bir kere bülbül,

Şarkılar söyler her seher,

Sözün söylenmeyeni makbul,

Beni sen anla yeter.



Mecnun âşık olmuşsa leyla'ya

sanma ki Leylayı ister.

Bilinmesin haykırmıyorum dünya ya,

beni sen anla yeter.



Uysal Hamit,bugün kızıl Hamit,

onun kızıl olmadığını göster,

istemiyorum,kimse olmasın şahit,

beni sen anla yeter.



Ben Yusuf, var çok hatam,

bilmemek, ölmekten beter,

açılmasın istiyorum, kapalı kutum,

beni sen anla yeter.

vooovvvv ellerinizi yüreklerinize sağlık çok güsel paylaşımlar

evet elceizlerinize sağlıkk....

Yeni doğmuştu beyaz güvercin

Taze bir zeytin dalı buldu sonunda

Hep gündüz sanırdı diyarları

Hep sıcak bilirdi güneşi

Sevecendi uçarken

Özgürlük şarkısıyla çırpınırken yüreği

Kayıyordu altında barış maviliğinde okyanuslar

Fakat sonsuzluğunda diretmişliğin

Düşüverdi kanatları güvercinin

Kırık bir özlem

Şaşkın gözlerle baktı

Batan güne

Ve

Döndü hayal yuvasına yeniden

Ağzında solmuş yapraklarıyla bir zeytin dalı

Anladı boşa gayretti aramak sabahı.

Adı Eylül'dü
Güzden hüzünlüydü yüzü
Sarıydı yüzünde hasretin düşen gölgesi
Dilinde aynı türkü
Yalnızlığını söylüyordu ayrılığa
Çok giden uğurlamıştı uzaklara
Yüreği ıssız bir limandı şimdi

Adı Eylül'dü
Güzden hüzünlüydü yüzü
Hazanda güldü
Bekledikçe neler birikti içinde
Ne yaşlar kurutmuş
Ne küller soğutmuştu
Yanıkları dursa da yangınların
Çok acıları unutmuştu

Adı Eylül'dü
Güzden hüzünlüydü yüzü
Solgun yapraklar gibi
Dilinden bir ah döküldü
Tenince beyazlaşıyordu saçı
Eski gece siyahlığı
Hangi ellerde çiğlenip
Hangi şafaklarda yitti kim bilir

Ve kimeydi bu amansız vefa
Kimdi bu suskun beklediğin
Gençliğini kime içirdin ki
Yıllarını dumanladı yüzüne
Kirpiklerinde ıslanan
Gözlerinde buğulanan
Yanağının al çukurlarında
Yağmurlara tuttuğun kim
Dilinde pranga olup
Dudaklarında kıpırdanan
Önce fısıldayıp
Sonra yuttuğun kim
Söyle mahrem sır bilip
Gönlünde unuttuğun kim

Adı Eylül'dü
Güzden hüzünlüydü yüzü
Hazanda güldü
Kimselere anlatmadı öyküsünü
Mühürlü dudaklarından
Hiç düşürmedi
Ayrılık türküsünü...

Ay
 Yürek kemiğiyle lades tutuşuyor iki çocuk!
misafir oyuncu bir terkediş biçimi
ile ellerim vücudunun prömiyeri!

Aynı ahır adına koşan acılarımız var bizim!
amatör balıkçının leğeninde iki istavritiz seninle
ölüme beş kala ölümle canlı telefon bağlantısı kuran!

dibi senin aşkında gizlenen kırılgan bir aysberg bu tufan !

yüreğinize sağlık..