BOŞA BİR HEVESLE BEKLEDİM SENİ

Bekledim tüm gün gelirsin diye
Gelmedin sevdiğim sıkıntı neden,
Gelip benim gönlümü alırsın diye,
Boşuna bir hevesle beklerim seni.


Adını dilimden düşürmem inan,
Seni esen yelden kısdandım her an,
Dünya yalan olsa da sen bana ayan,
Boşuna bir hevesle bekledin seni

Yok göründüm biran sen gözüme.
Bağıt gelmez oldu benim gözüme.
Kesildi takatım vurdu dizime.
Boşunu bir hevesle bekledim seni.

Yurdum da güzel güzellikler var,
Ama ben seni tercih etmiştim gülüm.
İnşallan sever sever diye bekledim
Boşuna bir hevesmiş sevgim sevgilim.

Candost66 dan
Yeni

Wenn ich dich immer noch Liebe,

Aus

Die Augen sind feucht,
die Lippen sind stumm,
das Leben bleibt stehen,
die Zeit ist nun um.


Das Ende ist vor uns,
dem Herzen ist klar,
all´ meine Träume,
werden nicht wahr.


Auf der Wange die Träne,
trockene Kehle,
Dunkelheit um uns,
Schmerz in der Seele.


Das Herz zerbricht,
es ist so schwer,
uns verbindet gar nichts mehr.


Doch eines Tages verschwindet der Schmerz
und nur die Liebe bleibt im Herz.

Doch die Erinnerung bleibt in mir,
die Liebe war da, das wissen wir!

Warum tut es so weh,

beyenmene sevindim! tskler!

BAKA KALDIM

Ben senin bu halihe baka kaldım,
Çünkü bize benzemez olmuşun sen,
Senin gibi ağladım senin gibi güldüm,
Sen benim bu halime hiç aldırmadım,

Gecenin yarısı sana gelmiştim
Sen beni hiçe sayıp geri çevirdin,
Benim sevgim ile sen alay ettin,
Ben senin o haline baka kalmıştım,

Zamam ne gettirir hiç belli olmaz;
Kötünün yaptığı yanına kalmaz,
Seven de hiç bir zaman böyle olmaz
Senin şu yollarına baka kalmışım

candosttan sıkıntı

forum sahibine hedaye ediyorum

'insan neden kendini bir yol kenarında yığılmış köpek leşi kadar yanlız ve iğrenç hisseder işte tamda şimdi, benim olduğu gibi ' yalnızım... kendimden iğreniyorum kaçıp kurtulmak istiyorum olmuyor! bu beden, bu ruh benim tüm yolların sonu çıkmazlarla dolu bir labirentte çaresiz bir fare canım yanmıyor bu bi teselli bileklerimi kestim kanım öyle büyük bi gürültüyle boşaldıki duysan korkardın insan yalnızken sesler daha şiddetli bir karıncanın adımları bile içimde depremlere gebe yalnızım işte orta çağdan kalma bir vebalı kadar yalnız ve bir o kadar iğrenç... canım yanmıyor bu bir teselli ruhumdaki afakanları sorma, sorma yaralarımı gösteremem ki artık sana adımı bile unutuyorum bazan insan ismiyle çağrılmayınca çok zaman unutuyor işte unutuyor dedimse herşeyi değil yüzün hala tüm canlılığıyla önümde aldıgın nefesin sıcaklığında ısınıyorum oysa birçok şey gibi yitip gitmeni isterdim çürüyüp, dökülmeni etinin kokusu yine sen kokmalı kurtlar düştüğünde leşine canın yanmalı içimi kemiren duygular gibi canın yanmalı çığlıklarını iştmeli en sağır kuşlar bile ürkmeli şehrin tüm kuşları gökyüzü kışa kesmeli saçmalıyorum biliyorum ama insan yalnızken ve çaresizken en sevdiğine bile kin besliyor kızgınlığım, öfkem sana mı sanıyorsun? sadece çaresizlik ellerim baglı öylece bakıyorsam yollara özlediğimden işte bir sesi bir nefesi daha nekeder katlanırım bilmem bu kokuşmuş bedene artık kokusu benim bile miğdemi bulandırıyor yarasalara düşkünlüğüm bundan kuytulara sığınmam bundan hadi... ya çık gel bi kıvılcımla al çıkar beni bu onulmaz karanlıktan yada hepten vur başımı kanım kırmızı değil zaten kopkoyu katran gözlerini andıran yuğ beni masumluğunda kurtar beni bu sonu gelmez boğulmalardan bu dipsiz vurgunlardan usandım hırçınlığım sana değil yalnızlığa hadi o yutmadan beni çık gel uslandır beni... BU KARANLIK VE SOĞUK ODADAN BU BİTMEK BİLMEYEN YALNIZLIKTAN KURTAR BENİ 
 

'insan neden kendini bir yol kenarında yığılmış köpek leşi kadar yanlız ve iğrenç hisseder işte tamda şimdi, benim olduğu gibi ' yalnızım... kendimden iğreniyorum kaçıp kurtulmak istiyorum olmuyor! bu beden, bu ruh benim tüm yolların sonu çıkmazlarla dolu bir labirentte çaresiz bir fare canım yanmıyor bu bi teselli bileklerimi kestim kanım öyle büyük bi gürültüyle boşaldıki duysan korkardın insan yalnızken sesler daha şiddetli bir karıncanın adımları bile içimde depremlere gebe yalnızım işte orta çağdan kalma bir vebalı kadar yalnız ve bir o kadar iğrenç... canım yanmıyor bu bir teselli ruhumdaki afakanları sorma, sorma yaralarımı gösteremem ki artık sana adımı bile unutuyorum bazan insan ismiyle çağrılmayınca çok zaman unutuyor işte unutuyor dedimse herşeyi değil yüzün hala tüm canlılığıyla önümde aldıgın nefesin sıcaklığında ısınıyorum oysa birçok şey gibi yitip gitmeni isterdim çürüyüp, dökülmeni etinin kokusu yine sen kokmalı kurtlar düştüğünde leşine canın yanmalı içimi kemiren duygular gibi canın yanmalı çığlıklarını iştmeli en sağır kuşlar bile ürkmeli şehrin tüm kuşları gökyüzü kışa kesmeli saçmalıyorum biliyorum ama insan yalnızken ve çaresizken en sevdiğine bile kin besliyor kızgınlığım, öfkem sana mı sanıyorsun? sadece çaresizlik ellerim baglı öylece bakıyorsam yollara özlediğimden işte bir sesi bir nefesi daha nekeder katlanırım bilmem bu kokuşmuş bedene artık kokusu benim bile miğdemi bulandırıyor yarasalara düşkünlüğüm bundan kuytulara sığınmam bundan hadi... ya çık gel bi kıvılcımla al çıkar beni bu onulmaz karanlıktan yada hepten vur başımı kanım kırmızı değil zaten kopkoyu katran gözlerini andıran yuğ beni masumluğunda kurtar beni bu sonu gelmez boğulmalardan bu dipsiz vurgunlardan usandım hırçınlığım sana değil yalnızlığa hadi o yutmadan beni çık gel uslandır beni... BU KARANLIK VE SOĞUK ODADAN BU BİTMEK BİLMEYEN YALNIZLIKTAN KURTAR BENİ 
 

ellerine sağlık

paylasimin icin tskler white tigerxxxxxxxx

tamammmmm çok iiii

BU YOLLAR

Bu yolar ne kadar çetin olsada,
Bir gün elbet onu sonlayacağım,
Bu hasret ne kadar acı versede,
Bir gün elbet onu unutacağım,

Bize derler kendi için yanmadı,
Başka bir alemde Boşa kalmadı,
Ateşlerle hep savaş eyledi,
Bir gün külünü de unutacağım,

Yazma yeter artık bittim tükendim,
Ne zaman görsem dertler yüklendim,
İşimden ayrıldım sana sana tutuldum.
Bir gün o yüzünü Unutacağım

Yine Candosttan  Princess of Vienna ya hedaye

tskler ahmet cok güzel bir siir!