Neden insanlar hep birilerinin peşlerinden koşarlar da dönüp kendi peşlerinden koşanlara hiç bakmazlar?Aşk bir kovalamaca mıdır yoksa?Eğer öyleyse ne zaman bitecek bu kovalamaca? Kim yorulacak önce; kaçan mı kovalayan mı? Sevenin içinde o bitmez tükenmez umut olduğu sürece kimse yorulmayacak!!! Umut… O olmazsa yaşanmaz bence. Belki farkında değiliz ama bizi hayata bağlayan en önemli nedenlerden biri… Umut ederiz… Bazen hiç gerçekleşmeyeceğini bilsek bile yaparız bunu…Çünkü insan birgün umudunu yitirirse yaşamdan kopar, ondan hiçbir beklentisi olmaz.
İnsan bir kere umut ettiği şey gerçekleşmedi diye bütün umutlarını yitirmemeli bence. Hayatta her zaman her şey yolunda gitmeyebiliyor. Elbet bir gün şans size de gülüyor ama biz buna hiç fırsat vermiyoruz maalesef. Aslında çoğu kez şansımızı kendimiz yaratıyoruz hep şansın kapımızı çalmasını beklesek de…Hiçbir zaman diğer insanlardan daha şanslı olduğumuz şeyleri göremiyoruz. Tek gördüğümüz diğer insanların bizden ne kadar da şanslı olduğu…
Başımıza kötü bir şey geldiğinde hemen dünyanın en şanssız insanı ilan ediyoruz kendimizi. Sevdiğim kişi beni sevmiyor zaten beni kimse sevmiyor gibi sözlere başvuruyoruz hemen. Oysa bizi de seven o kadar çok kişi var ki ama biz onları görmüyoruz bile. Biz de onların umutlarını kırmıyor muyuz acaba böyle davranarak? İnsan tabiî ki de önce kendini düşünüyor ama kendi gibi olan birini de görmezden gelemez herhalde…Hem birbirini en iyi anlayan insanlar çoğu kez aynı şeyleri paylaşmış olanlar değil midir? Aşktan söz ederken bizi yine en iyi anlayanlar aşık olanlar değil mi? Aslında bu bir gerekçe belkide…İnsanlar istese birbirlerini çok kolay anlayabilirler. Ama önemli olan istemek…
Logged
