Sanıyorum en büyük yalancıyım...
Kendime vadettiğim bütün tövbeler, geleceğe ait avutmacaydı
Hep sonraydı beklediğim,bir sonraki mevsimdeydi herşey...
açacak bütün çiçekler beni tanıtacaktı yeni yaşama
Ve eğilecekti önümde umursamadan,hatta tanımadan hazinelerin bekçileri,anahtarlarını,
Sunacaktı adını bilmediğim kadınlar bana kendini...
Yeni baharın yeni bahçelerindeki,yeni ağaçların,taze meyveleri gibi
Sonra şımaracaktım en alçak tarafımdan,
Karun un bronz kadehlerle içtiği şaraplar gibi içeceğim çiğ vişne lekeli dudaklardan.
Sonra attığı kahkalar gibi dolup boşalacaktım,çoşacaktım sarhoşluktan.
Sarhoş olacaktım,yarına pişmanlıkla uyanmayacağım bir sarhoşluk sabahı düşleyerek...
Tek tanıdığım hal bu olacaktı eski çağlarımdan,
Kırlara çıkacağım,temiz havayı bir tek ben solumak için,
İnsanları mahzenlere kapatacağım.
Hizmetçilerim ve soytarılarım bir de eti beyaz dudakları vişne lekeli bakireler olacak etrafımda,
Dolunayı tutacaktım çingenelerin saz takımı eşliğinde,
Yüzlerce hatta yüzbinlerce günah işleycektim,
Ve uluyacağım bir hayvan gibi,
Layık olduğum vahşetin vahşiliğince,gecenin ormanlarında avlanacağım.
Kanını içeceğim bir yavru ceylanın susadım diye,
Bir gün uyandırılacağımı hiç düşünmediğim günlerden bir gün.
Uyanacağım kendi içimde,
Bir yaratılmış olduğumu hatırlayıp,
İçimde öldürdüklerimin peşinde sürünerek,sürüleceğim karanlığın dipsiz kuytularından sonsuzluğa,
İçimde binlerce inkisar ve acı,
Aramaya çıkacağım kaybetttiğim ruhumu pişmanlıkla...

emeğinize sağlıkk
şirlerin her mısrası özenle seçilmiş insanın yüreğine işliyor sanki

tşk.ederim tılsım

son şiiri yeni okudum o da harikaydı

+1 rep benden..

Sen gidersen kendime söylediğim yalanlarım da gider
korkularım da uykusuzluğumda gider.
Sen gidersen eğer içimdeki martılarda gider
Senden uzak bir karada ölürler.
Yüzlerinde sensizliğin acı merhabasızlığı saklı.
Koynunda uyumuşken herbiri,selamına özenmiş bir sabah
Bir gözdeğmeliğide olsa su içerdik gözlerinden.

Sahiller kuraklaşır kavuşamaz dalgalarına eğer sen gidersen.
gece güneşine kavuşmayı unutur,seher içine döker karanlığı ,
Örter üstüne toprağı sensizlik diye,uyanmaz dünyaya güneş,
Çünkü sensizlik söndürmüştür içindeki ateşi,
Güneşi yakmıştın giderken,dünyada kim oluyorduki..

Ve sen gidersen kaçan her otobüsün ardından,ben ve kızımızdan başka kimse kalmıyor,
Altından geçemediğim  her gökkuşağı,
Senin gözlerine uyanmadığım her pazar sabahı
Ve her pazartesi işime uğurladığındaki akşam eve erken gel bakışını hayal etmesem,
Bir anlamı kalırmıydıki hayatın...
Eğer sen gidersen bir daha gözlerimi gizliyerek kime seni seviyorum diyebilim.
Ve gözlerin böyle sırrını leyladan alan bir ceylanı andırırken,
Hangi avcı gözlerinde ki anlamı anlıyamadan,
Seni avlar diye sabahlara dek başucunda,
Bir mecnun sadakatıyla kim bekler düşlerini.......

Uyanacağım kendi içimde,
Bir yaratılmış olduğumu hatırlayıp,
İçimde öldürdüklerimin peşinde sürünerek,sürüleceğim karanlığın dipsiz kuytularından sonsuzluğa,
İçimde binlerce inkisar ve acı,
Aramaya çıkacağım kaybetttiğim ruhumu pişmanlıkla...


yürekler birer anı kabristanı...
ruh bedenin yorgun kaçağı...

yüreğinize sağlık...

acaba daha öncekı gunlerde sızde bu sıetey gırıs yapmakta zorlandınızmı
bı sorunoldumu
merakettım benım şiirlerım sılınmıste...

benimle gelebilirmiydin,
leyla olmaya,
su içebilirmiydin bir ceylan olup,
avucumun içinden.
sabahlarıma uyanabilirmiydin güneşten önce uyanıp,
konabilirmiydin yanağıma,öfkeli bir gecenin sonrasında.haklı olsanda,
korkabilirmiydin ölümden yanında ben olduğumu düşünerek vaz geçemiydin korkundan,
onun yerine beni al diyebilirmiydin azraile,beni almaya gelmişken.
bir gül kokladığımda o olurmuydun kıskanıp,
dikenlerini dişlerinle koparırmıydın
kanamasın diye parmağım,
ve bir züleyha olmasını bilirmiydin ben yusuf olsam,içimdeki kuyu olurmuydun pişirmek için beni atarmıydın ,kendine.
vazgeçermiydin sarayından ,güzelliğinden sırf seni bulayım diye,
denizim olurmuydun musa olsam,
tam ikiye bölseydim senİ, sabredermiydin geçerken içinden acı içinde,
kalbini göstermek için... dayanırmıydın bana.çekip gideceğimi, bile bile ,belki bir daha geçer diye hiç açmazmıydın yüreğini hiç kimseye,
ve sonsuz bir aşk a inanırmıydın ,
bir ömür bekleyip ama geç kalsam  sana .zamanı durdurulacağını bilirmiydin   leyla gibi,vefa nı gösterirmiydin
yoksa,sıradan bir hevesle
kaygılanır başka gözlerden medet umarmıydın bir yuva kurayım diye,
sonsuz aşkı anlamadan yaşayıp gidermiydin,
bir efsaneye dönüşebilirmiydi sadakatin,yoksa yenilirmiydin yalnızlığa
mecnununu feda mı ederdin,balayı kuruntusuna,
ve bir ömür sende aşksız kalırmıydın....
 bir masalda yaşarmıydın......
henüz bulmadan birbirimizi kaybetmekten korkarmıydın…

bir masalmı olacağız Leyla yoksa efsanemi,
yoksa birbirini hiç tanımadan aynı sokaktan geçerken karşılaşan iki yabancı,
evli ve iki çoçuklu insanlarmı,
içindeki yalnızlığı,kavga ederek kapatan.

Ve hep içinde gizlenmiş ama yaşanmamış bir sevdanın ahını yabancı gözlerde
Heba edilmiş kusursuz düşlerin kusurlu acısını kendinden bile saklayan,
Bir kabusa dönüştüğünü anlamak ,imkansızlığımızla savaşamayan iki kahraman olmaktan kaçtığımız zamandan utanarak özür dilermiydik. Yıllar sonra birbirimizden, Leyla ile mecnundan, ve sonsuz aşktan…
Ve ötelerde  istermiydik yine birbirimizi mevladan…….

GÜZEL ŞİİR

Çok güzel emeğine sağlık.

Kaygıların saltanatında tutsak olan bir yarın beklerken her gece,
Ufuk hep gerimde kalıyor,
Açık bir gönülle , huzurlu bir tebessümü,
Takıpta gerdanına gün ışığının,
Şöyle sırtımı gere gere,sırtımı veremedim düşlere.
Huzur hep kaçırılan trendi,son seferin bileti elimde.

Son seferdi hep yanılgılarım,
Bir daha düşmeyecektim aynı çukura oysa,
Aynı günbatımında,aynı tövbelerimden dönmeyecektim utancımla,

korkularım hemen köşe başındaki kaldırımlarda saklanan gece ve karanlığının içinde
mendil satan çoçuk ve baş parmağındaki yara,
ne kadar anlamsız mağrur çantalı adama,
mendil ve yara,açlık hiç bilmediği endişe ,
tokluk ezelden göbeğinde,
bir bakire gelinliğinde ne güzel beyaz,
içindeki ölümcül bir hastalığı,gizleyebilirmiydi yine aynı kadın,
Yine bir beyaz giyinmiş hemşirenin elinden alınmış bir rapordan sonra
anlamı kalırmıydı beyazın... ya da pembe ya da mavi ya da gökkuşağının...
renklerin anlamı kalırmıydı.. ya da giydiklerinin ya da yediklerinin ya da yeniliklerin,
ya da mutlu bir günün düğünün, bayramın
anlamak anlamını yitirmezmiydi...

Yitirmek, herşeyi bitirmek gibiydi tıpkı hayatta her an yitirdiklerimiz gibi,
ve tıpkı hayatı bitirmek gibi,
hayat başlayıp biten bişey değilmiydi?

o zaman renklerin suçu yok anlamında...
mendil satan çocuğun da..
 

Yine yanılgılar sonrasındayım,
Yüreğimde son yirmidört saat içinde içtiğim tüm sigaralar
söndürülmüş gibi,
Kuyu dibinde yaşatılmış güneş yüzü görmemiş,
Bir zavallının anıları kadar ,
Ağzımda hayatın acı bir tadı var.
Uykulara kovaladığım her zaman dilimi,
Bilincime bir ızdırap iğnesi gibi batırılmış.
Oyuncak bir yaşamın boş park yalnızlığına dönüşen,
beklentisiz başıboş,çürümüş,
bir salıncağım deniz kenarında...

Belkide o denizin tuzlu nemi ,ciğerinde yosun tutmuş,
Boş bir istridyenin kabuğuyum,kendinden kaçmış......

ucsuz bucaksız engın denızlerdekı aranılan
tek yıldız olsan bıde
şifaya hesret kalan en yureksızın bıle
dılınde olursun daım olan bu şiirdolu kalbınle....
en umutsuzun bıle sana ıhtıyacı olacagı bomboş parklarda yalnız kalmaman dılegıyle...yuregıne saglık
eyvalllah su...

senin gibi anlamın ve anlamanın yüksekliğini bilen dostlar oldukça bu paylaşımların değerleri de artıyor,
değerlendirmelerin için tşk.ederim.

Benim gecelerim bir derdi vardı,
İçimdeki yeniliklerin ve yenilgilerin bir anlamı vardı.
Gereksiz sevinçlerime saklardım hüznümü,
Gözyaşlarım ötelere adanmıştı ağlayamazdım.
Ama içime dökülürdü,senin gözlerince kaynayan denizler.
Ve ben her gece boğulurdum,
Adına eş yangılardan kaçıp sensizliğin en derin denizsizliğinde.

Sırlara gömülmekteki hünere dönüşmektir gerçek aşk,
Seni sayıklama nöbetlerim kalsada günyüzünde.

Dedim ya ötelerde saklı benim sevdam,
Sana anlatabilmek kolay olmaz ,
Derinliğindeki inci tanesine koydum kalbimi.
Gözlerin bir deniz kızı,
İçimdeki günbatımını anlamadan,anlıyamazsın,anlıyamadıklarını.

Kalpsiz bir tekneden vurulmadan ,
senin tenine susamış yüzlerce aç tayfanın  ağına takılmadan henüz,
İçindeki hazinenin farkında olamamanın acısı,
Sana sahip olmaktan daha değerli olduğunu sana nasıl anlatabilirim ki.
İşte o hazinede bizim gecelerimiz,yakamozlarımız,baharımız,acılarımız,hüznümüz,
kalbim,kalbin ve evimiz saklı....

Senin gözlerine gökkuşağı dolardı ağlatırdı.
Bir istiridyenin son dileğiydi başucunda uyumak.
Ve bir meleğin duasıydı,gözlerinin bahçesinde bahçıvan olabilmek.

Ve ben içimdeki kahraman olmaktan çıkıp,
Tek kahramanlığı senin bir sabah gözlerine uyanabilmenin ne demek olduğunu öğrenen,
Ve yüreğindeki tek hazineyi senin gözlerine gömmüş,
Gözlerine hep özlediğin bir yakamoz tanesini,
avucunda getirip evine dönen bir denizci olmalıyım bir gün biliyorum.

Ve sen, her sabah uyanmasan keşke hep böyle bensizliğe,
bir başka olacağını hiç bilemeyeceksin,yarının.
yani hiç bilemeyeceksin,ölümsüz,korkusuz,ve sonsuz sevildiğini,
evimizi ,kızımızı ve beni...öteleri sonsuzluğu.....
Ve adımız hiç yankılanmayacak sonsuzluktan,
leyla benim için mecnun senin için göklerden bir kez daha ağlıyacak,
 Ve biz yine aynı yağmur sanıp ,anlıyamadan,karşılaşmadan ,
en iyi dostumuzla sinemaya gideceğiz.
Ardımızda gecelerimizi gözyaşlarımızı,baharımızı,evimizi,
seni, beni ve kızımızı hiç tanımadan.
bir filimdeki yalancı ve yabancı kahramanlar izlemeye devam edeceğiz.
kendi hayatımız yerine.......