Lodos var bu gece...Konuda uzman olanlar zehirlenmelere karşı dikkatli olmayı öneriyor.Mantıklı geliyor bana da.Evet önlem alınmalı...Ama önemsemiyorum...
Odama dönüyorum.Masamın üzerinde her defasında kıymetini yitecek hale gelen ve yine aynı akibete uğrayan soğumuş kahvem.Yorgun gözlerimi inlendirsin diye edindiğim gözlerimden daha bezgin gözlükler.Giriş cümlesini denkleştiremediğim için bozuk kalmış mektuplar.Hepsi birbirine bozukluklarıyla caka satıyor...
İçimde her azamdan hakkı kadar duman tüttüren bir acı yangın,cayır cayır... Bilgisayardan art arda sıralanmış Zeki Müren şarkıları çalıyor.İnadına ortalığı daha da toza dumana katmak için...Suni yollardan ısınıyor olsamda bu 21. yüzyılda ben bu sıcaklığın çıtır çıtır çıtırdayan şömineden geldiğini düşleyerek ısıtıyorum zahirimi.Hemen her şeyde olduğu gibi iç ısımla,dıi ısım arasındaki dengesizlik ziyadeleşiyor mantıksızca...
Önemsemiyorum...Donmakta yanmaktır diyorum,geçiştiriyorum. Kimya,fizik kurallarının içinden çıkamayacak kadar dolanmış birbirine beyin kıvrımlarım...
Lodos var bu gece... Arka bahçedeki ağaçların dalları savruldukça rüzgarla,akıl almaz hülyalar beliriyor gözümde... Ürküyorum...Sonra onu da önemsemiyorum... Pili bitmek üzere olan yüreğim herhangi küçük bir ürpertiyle bile geri sayıma geçebilir...
Önemsemiyorum...
Lodos var bu gece...Yağmur yağmaz...Ve ben bu gece ağlayamıyorum...Hepten kavruk kaldı karanlık...
Birkaç mısra takılıyor birden dilime; ''Hüzün gözlerimden ruhuma düşer İçim acılarla yoğrulur pişer Ey hazan yıldızı,ahsen-i beşer Dualarda seni hissediyorum...''
Ve son zamanlarda edindiğim yegane dosta sarılıyorum.Nurullah Genç'in Yürüyelim Seninle İstanbuldası... Herşeyi susturuyorum.Yatağıma uzun oturuyorum.başlıyorum her mısrayı defalarca okumaya...Fonda giderek ıslıkları sıklaştıran lodos var...
Tüm hücrelerim,ezber ettiğim bu dizelerle infilak derecsinde doluyor... Dayanamayıp bağırıyorum:
''SEN DE YAN TENHALARDA BULUNAN RUH
SENDE YAN...
SENİNDE BU ATEŞLE KÜLE DÖNSÜN ELLERİN...''
Hissediyorum şimdi sen de yanıyorsun.
Bu gece lodos var.Tersten esiyor rüzgar.Yukarı doğru sular.Ve yıldızlar yerden göğe adeta Hissediyorum yanıyorsun ve ben şimdi ağlıyorum... Saat 02:25.Ben ancak 48dk. tahammül edebildim bu ketumluğa,bu kasırgaya...
Ve yağmur başlıyor...Lodos ve yağmur muhteşem ikili...Sert ve iri tanelerle kesiliyor güzel yüzüm...
Güzel tanıdın ya yüzümü bir gün bir yerde rastlarsan hatırlamak kolay olsun diye güzel saklıyorum yüzümü. Hatta daha da yardımcı olmak adına en çok acıyı yakıştırıp onu takınıyorum. Çok yakışıyor...Sanırım sen en çok acıyı yakıştırdığın için,en çok onu tattırdığın için yakışıyor ...
Nereden mi tahmin ediyorum?
Bu denli yakışmasaydı yüzüme senden bana doğduğun günün hediyesi olarak acı kalmazdı...
Bir şiir daha geliyor aklıma; ''KASIMIN BIÇAK YARASI'' Sen kasım...ben kasım...
Demek her kasım böyle hicran yarası,yürek sancısı... Tesadüf mü?...Olamaz...Şairde biliyor...Ben gibi... Ben Kasımı severim...kasımımı severim... Sen 2007 Kasımı toprakla harmanlasanda...
Off... Ne kasvetli cümleler...Ne çelişkili tümceler... Sanırım okuduktan sonra bu duygu karmaşasını,tüm okuyuculara borcum olacak en derin özür sözleri...
02:42
tAneCan...
« Son Düzenleme: 05 Haziran 2008, 18:36:09 Gönderen: tAneCan »
Logged
akLıMa düşüyoRsuN düşüyoRuM... düşüNcE üşüyoRuM... aZgıN hüZünLerLe körLüĞüMe göÇüyoRuM ayRıLığıN saati kaÇ geÇiyoR biLmiyoRuM... yaLanlarıMLa bir hiçLikteyiM beNi iÇindeN kaÇ...
Merhaba ziyaretçi. Öncelikle sitemize hoşgeldiniz. Ben robot moderatör olarak siteden daha fazla yararlanmanız için sitemize üye olmanızı öneririm. iyi eğlenceler.
Anahtar Kelimeler: LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... oyunları, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... programı, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... oyunu indir, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... program yükle, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... download, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... hikayeleri, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... resimleri, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... haber, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... yükle,
LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... videosu, LoDoS vAr Bu GeCe...AşKıMı SüPüRüYoR... msn eklentisi, şarkı sözleri
beğenmiş olduğunuza çok sevindim BAYTUNCA...şimdi bu hüzünle müthiş bir şiir vücut bulur sizde...okuyan gözlerinize sağlık...
Logged
akLıMa düşüyoRsuN düşüyoRuM... düşüNcE üşüyoRuM... aZgıN hüZünLerLe körLüĞüMe göÇüyoRuM ayRıLığıN saati kaÇ geÇiyoR biLmiyoRuM... yaLanlarıMLa bir hiçLikteyiM beNi iÇindeN kaÇ...
..İçimde her azamdan hakkı kadar duman tüttüren bir acı yangın,cayır cayır... Bilgisayardan art arda sıralanmış Zeki Müren şarkıları çalıyor.İnadına ortalığı daha da toza dumana katmak için...
__ZeKi MüreN'den heRhanGi biR şaRkıYa uzaNDı eLim.aÇtım.. Ve baŞa döNDüm..yeNiden oKudum..yaŞadım saNKi.hüZnüne oRtak oLDu yüReğimin hüZnü.. eMeğine sağLık..
[ZeKi Müren deVam ediyoR.. .."Ya beNi De göTür Ya seN De giTme" diyoR..]
payLaşmak Ne güzeL.. teŞekkürLer paYLaştıĞın iÇin.
« Son Düzenleme: 27 Kasım 2007, 16:16:48 Gönderen: คzє »
hüznüme ortak olduğun için müteşekkirim aze...Allah mutlulukta da paylaşımlar nasip etsin...değer verip okuduğun için teşekkürler...
Logged
akLıMa düşüyoRsuN düşüyoRuM... düşüNcE üşüyoRuM... aZgıN hüZünLerLe körLüĞüMe göÇüyoRuM ayRıLığıN saati kaÇ geÇiyoR biLmiyoRuM... yaLanlarıMLa bir hiçLikteyiM beNi iÇindeN kaÇ...
birşey söylemene gerek yok ablacım...ben bilirim yüreğinden geçenleri...
seninde okuyan güzel gözlerine sağlık...
Logged
akLıMa düşüyoRsuN düşüyoRuM... düşüNcE üşüyoRuM... aZgıN hüZünLerLe körLüĞüMe göÇüyoRuM ayRıLığıN saati kaÇ geÇiyoR biLmiyoRuM... yaLanlarıMLa bir hiçLikteyiM beNi iÇindeN kaÇ...
Geride bıraktığım her büyük adım yük oluyor sırtıma.Bakmıyorum ardıma sadece yürüyorum.Yol daralıyor,sıkışıp boğulduğumu hissediyorum.Yolu yararcasına yürüyorum.Bir süre sonra dikleşiyor yol,adımlarım yavaşlıyor ama asla küçülmüyor.Gayretle aşıyorum tepeyi...
Şalım düşüp duruyor sol omuzumdan ve sağ elim refleks geliştiriyor sayesinde.Hızımı engellediğini farkedip söküyorum omuzumdan.Ellerim cebimde küçültüyorum hacmimi ve tam gaz yürüyorum.
Bu sefer epey yol katettiğimi sezinliyorum.Tam bu muzafferiyyeti hissederken damarlarımda karşıdan gözümü kör edercesine bir ışık geliyor.Bir araba...Ben delice yürüyorum,araba delice sürülüyor...İşte o an müthiş bir hazla bu hızda yaşanacak çarpışmanın şiddetini hissetmeği arzuluyorum.Yüzümde istem dışı bir tebessüm aynı zamanda çok da manidar...
Birden kıvılcımlar çıkıyor arabanın tekerleğinden ve desibeli yüksek bir fren sesi.Benim sağıma kendisinin soluna kırıyor sürücü direksyonu. Meğer o benim kadar arzulu değilmiş hayatının macerasına...hiç tatmadığı bu heyecana...
Halbuki ben sergüzeşt değilim...Hiç olmadım...Hiç olamadım...
Kimi zaman yumup gözlerimi uzak şehirlere gitmeği,su üstünde yürümeyi,balıklarla dans etmeği,bir mağara prensesi olmayı,peri bacalarından evime merdiven yapmayı,nemruta nazır sabahlamayı,boğaz köprüsünü koşarak geçmeyi,ormanda ay ışığında ip atlamayı,hayal etmeğe teşebbüs ediyorum.Evet sadece teşebbüs...
Tam girecekken yola,dalacaken suya,adım atacakken basamağa,yankılatacakken sesimi ormanda,görünmez bir el uzanıyor hülyalarıma...
Hayallerime bile müdahale ediyor...Ancak teşebbüsler düşüyor payıma...
Ben sergüzeşt değilim ki...Hiç olmadım...
''Heeey!..Delirmişsin sen.''diyor sürücü
Dikiyorum yalnız gözlerimi...Layık olmaya çalışıyorum yakıştırdığı lakaba.
Ben deli değilim ki...Hiç olamadım... Hiç göze alamadım ayın arka yüzüne bakmadan arzuladığıma talip olmayı.Aslında bu da delilik.Bu denli güvensizlik ve cesaretsizlik. Ben deli miyim?..Her neysemde bu soru içinde turlarken delirebilirim...
Yıkıcı bir hızla vuruyor arabanın kapısını,söylene söylene devam ediyor yoluna...Gayet tabii bende.
Yol bitti.Uçurumun kıyısındayım şimdi.Aşağı bakıyorum.İlk defa midem bulanmıyor ve başım dönmüyor,hatta içim bile kaçmıyor.O an anneme müjde vermek istiyorum,yükseklik korkumu yendim diye.21 senedir aşağıda kalan güzellikleri kendi arzumla görememiş olmama yanıyorum.
Yol bitti...Uçurumun kıyısındayım... Önce sırtımda git gide ağırlaşan yükü uçuruyorum.Yine aynı şeyi yapmış oluyorum.Bu kez napolyonun diğer yüzünü uçuruma tanıtıyorum.Kendimden önce yükümü tanıştırıyorum.
Yol bitti...Şimdi uçurumun kıyısındayım... Yürüdüm...Delice yürüdüm...Hiç koşmadım... Sana yürüyemediğim yolların acısını çıkardım... Şimdi geldi aklıma bak.Ben bu yolu yokuş yukarı yürüdüm. Her hal-ü karda yolların bana engebeli,engelli...Benim yollarımsa sana yokuş aşağı...Uçarcasına...Aynı yolu iki kez aşarcasına...NEYSE... Yol bitti nasıl olsa... Uçurum var artık yüreğimde en büyük sevda. Epeyde yürüdüm
Kapıyorum gözümü artık.Gözümde yüzün,en sevdiğim halin...Ahh o gülüşün... Hayır ağlamamalıyım.Bu defa olmaz.Uçurumdan da vazgeçip yad ellere vermemeliyim. Yeniden getiriyorum gülen yüzünü gözüme. Himayetkarane sesin kulaklarımda: ''Gel kuzum.''diyorsun. Açıyorum kollarımı,uçuyorum sana. Rüzgar acıtıyor yüzümü.'Her türlü sevda acı yüklüymüş' son öğrendiğim bu oluyor. Kayalıklar arasında bitmiş mine çiçekleri...mavi mavi kokuyorular...
Yaklaştım...Hadi tut elimi,aç yüreğini... Çok yorgunum sevgili...
Bir müjde daha vermek istiyorum şimdi anneme. Kanım akıyor...Ve beni kan tutmuyor...Ne sıcak...Kırmızının tonu pek bir harika... Kanım karışırken toprağa,bir çiçek yarıyor en sert kayayı...
Çok yorgunum...Usulca ört yüreğini...Ayaklarım üşüyor...
Ben en akıllı deliyim...Sergüzeştlerin en cesaretlisiyim... Ve geri dönülmez o beldedeyim...
tAneCan...
« Son Düzenleme: 05 Haziran 2008, 18:44:31 Gönderen: tAneCan »
Logged
akLıMa düşüyoRsuN düşüyoRuM... düşüNcE üşüyoRuM... aZgıN hüZünLerLe körLüĞüMe göÇüyoRuM ayRıLığıN saati kaÇ geÇiyoR biLmiyoRuM... yaLanlarıMLa bir hiçLikteyiM beNi iÇindeN kaÇ...
akLıMa düşüyoRsuN düşüyoRuM... düşüNcE üşüyoRuM... aZgıN hüZünLerLe körLüĞüMe göÇüyoRuM ayRıLığıN saati kaÇ geÇiyoR biLmiyoRuM... yaLanlarıMLa bir hiçLikteyiM beNi iÇindeN kaÇ...
Bugün benim doğum günüm... Gecesi geçmiş her gece gibi 1-3,3-5,5-8 nöbetlerinde... Sabahı geçmiş her sabah gibi yorgun... Bir arkadaş kahvaltısıyla başlıyor günüm... Akabinde hastane koridorlarında kutlanıyortek bir gülle çocukluk arkadaşım tarafından.
Çocukluk arkadaşım...17 senelik hukukun hatırına şekillendiriyorum 20'den sonraki yaşgünlerimin gidişatını. Rutin olmalı...Evet rutin...Büyümüş olmalıyım... Günün tam ortasını yani en büyük parçasını hediye ediyorum ona.
Daha farklı planlamıştık oysa ki...Ay sonu krizine uğramış üç numaralı kardeşim doğum günümü erteliyor... Mahcup oluyor...Halbuki verdiği sözle almış oluyorum ondan en güzel kardeş hediysini...Farketmiyor...Üzülsün istemiyorum...
B planını uygulayayım çok teklifler var bu güne diyorum...Ve çocukluk arkadaşıma dönüyorum... Belki çocuk olurum arzusuyla...Çünkü biliyorum şöyle diyor şair:
''Bilirim geçmektir sevgi,ölümün en yumuşak en ayarlı yerinden Çünkü çocular geçer, ölümün en yumuşak en ayarlı yerinden...''
Dönüyorum çocukluk arkadaşıma...Görüntü nemleniyor hafif,siliyorum farkettirmeden gözümün buğusunu... Tek kırmızı gül...Tek kırmızı gonca gül... Nefes alamadığım için suni teneffüs takviyesi edeceğini vadeden doktorun odasından bir nefes kadar hızlı çıkıyorum.Yaş günümde çocukluk arkadaşıma ömrümün hediyesini veriyorum...
Hava soğuk...Şalım yine omuzumda.Bu sefer düşmesin diye sıkıştırıyorum güzelce.Ne de olsa bu delicesine bir yürüyüş değil...Hoş yol aynı yol... Ama söküp atamam bu sefer...Üşümemeliyim...Sıkı,sağlam,doğum günü çocuğu edasıyla durmalıyım...
Yaklaşıyoruz yavaş yavaş...çekiniyorumönce gelinlikçilere girmeye... Gelini olmayı arzu ettiğim kimsenin yanında giymedikten sonra ömrümce ondan gayrı tüm suretlerde kendime haram kıldığım o kutsal giysi... Ürküyorum ''size mi olacak?'' diye bir soruyla karşılaşmaktan,taze açık yarama tuz olur diye. Daha ''size mi olacak?'' demeden terzi,işaret ediyorum hemen arkadaşımı.
Tüm hissiyatımı çantama koyuyorum...Sıkıca çekiyorum fermuarı... Mantık hakim duruma.Çünkü utanıyorum arkadaşım abakarken kendi halime üzülmekten... Bu günün hediyesi olarak en güzel,en saf,en büyüleyici modeli seçiyorum ellerimle. Beğenmediğim kısımları kaldırıp gözden ince ayrıntılarıyla çiziyorum. Bir model deniyor arkadaşım...Çük yakışıyor...çok...çok...
Gözlerim nemleniyor yine...Çantamdan sızıntı olduğunu farkediyorum.Sıkıştırıyorum tekrar fermuarı... Anlaşıyoruz ve tekrar görüşmek üzere ayrılıyoruz gelinlikçiden...
Dışarı çıktığımızda artık gücüm kalmadığını ve nefesimin yetmediğini söylüyorum.Hasta olduğum için,doğum güünmde beni böyle engellemiş olduğunu düşündüğü için üzülüyor.Onu tatmin etmeğe çalışıyorum;doğduğum günü bana mükemmel bir surette yaşattığını izah edip kabullendirerek.
Ve ayrılıyoruz köşede...Çantam patlıyor Sıkmaktan kırılma noktasına gelen dişlerim tüm başımı şiddetle ağrıtıyor. Artık daha fazla tutamıyorum gözyaşlarımı. Beni tanıdıkları için hayretle bakan esnafa hiç aldırış etmiyorum. İnceldiğim yerden kopayım diyorum... Fatih camiisinin muazzam avlusundan geçerken solda ayakta bekleyen kalabalığa nazar ediyorum. Onlarda ağlıyorlar...Gözyaşlarımdan utanıyorum... Camii avlusundan çıkınca utancım yerlere düşüyor...Acılar eski yerini alıyor... Eve hızlı adımlarla yaklaşıyorum.Yavaş yavaş çıkartıyorum cebimden maskemi,annemin hatırına...Yerleştiriyorum acemice...
Evdeyim şimdi...
Herkes yaptığı esprilerle bugünün özel olduğunu farkettirmeğe,beni unutmadıklarını belirtmeğe çalışıyor. Gün boyunca cevaplandırdığım mesajları canlandırıyorlar. Babam gülerek bugün başına gelenleri anlatıyor,diğerleri de kahkalarıyla ona iştirak ediyor... Bende gülüyorum...Aslında ağlıyorum...
Pastamın üzerine ''biricik kızım iyi ki doğdun'' yazılırken biten sosu,arabanın ön koltuğundan pastanın yuvarlanmasını analtıyor babam... İçimden tüm bu olanlarla alakalandırdıklarımdan habersiz ''huysuz kızım,şımarık kızım,pastan bile rahat durmadı'' diyor...
Aile büyüklerimiz geliyor ilerleyen saatlerde.Herkese ikamda bulunuyorum,bana tabak kalmıyor... Ömrümün 21. senesinin eksikliği 21.yaşgünümün gidişatından bile belli oluyor...
Sonra bir çocukluk arkadaşıma daha yaşgünü hediyesi veriyorum kendi yaşgünümde... Selahaddin Kocaaslanın Hoşsada programına kendisi için bir istekte bulunmamı istiyor...ve gerçekleştiriyorum...
Çok teşekkür ediyor bana niyeyse...Bende rica ediyorum niyeyse...
Beklenen telefon geliyor...Sırtımdan kalbime doğru yine o garip his... Çok komik buluyorum kendimi.Bende o da beceremiyoruz birbirimizin sesini işitirken hissettiklerimizi söylemeyi... ''Sen bugün doğdun öyle mi?''diyor... ''Öyleymiş!'' deyip gülüyorum... Israrla iyi olduğumuzu söylüyoruz birbirimize yine de gizleyemiyoruz iyi olmanın nasıl birşey olduğunu unutmuşluğumuzu... Taa ki kapatma vakti geliyor çok zor koşullarda edilmiş telefonu ve o son cümle vuruyor beni can evimden:
''YANIMA GELSENE...''
Doğduğum gün sabahından itibaren ziyadesiyle hissettiriyor bana çaresizliğimi...Ağlıyorum...Ve kapıyorum sessizce,istemeye istemeye lanet telefonu...Haykırmak istiyorum şimdi bir mısra:
''Sensiz kalan bu şehri yakmak istedim...''
Hızlıca eğri büğrü yerleştiriyorum maskemi.Fotoğraf çekiyor herkes bu mutlu(!) günün anısına.Poz vermiyorum.Zaten bu günü önemsemiyorum. Üzerimde beni şişman gösterdiği için giymeğe çekindiğim bir kazak,saçlarım darmadağınık,gözümde dinlendirici gözlükler o an ihtiyacım olmadığı halde...belki gizler birşeyleri diye...
Dedem babamın kızına ilgisiin seyrediyor ve duygulanıyor ''tıpkı benim gibi'' diyor... Sarılasım geliyor...Yapamıyorum...Çünkü artık içimden gelen hiçbirşeyi yapamıyorum...
Herkes gidiyor tek tek...Saatte 12'yi geçiyor...Yaşgünüm sona eriyor böylece...
Uzanıyorum yaatğıma,gözlerim yine tavanda,şakaklarımdan aşağıya gün boyu içimde biriken taşkın yaşlar... Boğazlarım sızım sızım sızlıyor... Annem içerden ilaçlarımı almamı tembihliyor... Gerçekle hayalin,yaşamla ölümün,senin ve sensizliğin kısacası mantığın bittiği yerin tavandaki çözümsüz bakışlar olduğunu görüyorum... O mısra geliyor yine aklıma:
''Sensiz kalan bu şehri yakmak istedim...''
Anneme de peki diyorum.İki puff gönderiyorum boğazımdan ciğerlerime... Çarpıntı yapıyor sonra,ardından baş dönmesi... Sonra dönüyorum kendime ''doğum günün kutlu olsun'' diyorum...
tAneCan...
« Son Düzenleme: 06 Mart 2008, 13:42:15 Gönderen: tAneCan »
Logged
akLıMa düşüyoRsuN düşüyoRuM... düşüNcE üşüyoRuM... aZgıN hüZünLerLe körLüĞüMe göÇüyoRuM ayRıLığıN saati kaÇ geÇiyoR biLmiyoRuM... yaLanlarıMLa bir hiçLikteyiM beNi iÇindeN kaÇ...
Geldi yine mütemadiyen yaptığım kısa mesafeli yolculuk vakti. Yüzüm asık,gönlüm buruk,içim öfke dolu... Bu kadarmış kıymetim diyorum kendi kendime bu kadar...Hem ne gelir elden zorla yürümüyormuş tekerlek...Buraya kadarmış...KIymetim kadarmış...
Akıllanmamışım...Bu kezde sonunun aynı olmasından korktuğum yeniden direniş...Ve nihayetinde aynı tükeniş... Nedense aynı mısra dudakalrımda yine:
Babam yetiştirirken bizi ''ehemmiyet,kıymet verdiğiniz kadar geri döner size'' derdi...Sende yanıldın babacım...Sende yanıldın... ....................... Çünkü farkettim ki sana verdiğim değeri hep kendimden çalmışım...Sivri dilimi bileylerken sana seslenmeden evvel hep benliğimi yontmuşum...Kırma hassas yüreğimi derken,kırıla kırıla eksildiğimi anlamamışım...
Sabah uyandığımda bakamıyorum aynaya...Çok yamalı yüzüm...Haddinden fazla eksik...Üstelik hissetmiyorum artık,iğneden ipliğe yüreğimi yıkadığım yağmur sesini bile geç farkediyorum...Etrafımdaki insanalrın mutfaktan gelen kokular için döktürdükleri övgülerden yemek yemem gerektiğini düşünüyorum...Yanan kıpkırmızı gözlerimi görünce aynada uyku denen vefasız dostu hatırlıyorum...Neyse çok uzattım yine...Ne çok sızlanıyorum böyle son zamanlarda...
Yoldayım yine...Yürümüyorum...Koşmuyorum... Ön sağ koltuktayım...Başım arkaya yaslı...Yüzüm sağa dönük... Sözde senin yanındayım...Başım omuzunda...Yüzüm sana hep sana dönük...Gözüm gözünde...Dilimde 'canımın taa en içi'... Dikiz aynasından gelip geçen arabaların hızlarını hesaplamaya çalışıyorum...Araba lastiklerinden çıkan sesleri ayırt etmeğe çalışıyorum,radyodan yükselen hüzünlü müziği duymamak için...
Öyle alıştım ki şimdilerde başarısızlığa şaşırmıyorum inadına kulaklarımda basınç uygulayan duygulara...Muzaffer oluyorlar...Ve armağan ediyorum gözümdeki zor tuttuğum yaşları sevgiliye gönderilen bir parça yerine uzaklardakine...
Babam 'çıtın çıkmıyor' diyor.Sözde espri yapıyorum.'Çıt' diyorum... Sayende ustalık kazanıyorum,ne kadar çok gözyaşı dökersem dökeyim bir anda silip yaşları gülebilme konusunda...
Efkarlı konuşup zihnini bulandırmamak için babamın önünden geçtiğimiz spor kompleksi inşaatının gidişatını soruyorum.Bir yığın teknik açıklama yapıyor.Sözde tatmin oluyorum. Nihayet bitiyor yol.Her şeyimi sığdırdığım küçücük aslında kocaman çantamı alıyorum elime...Bir öpücük konuduruyorum babamın sağ yanağına...O an 'tüühh' diyorum .Sağdan süzülen yaşlar eşarbımı ıslatmış ve hissediyor babam ufak tefek farklılıkları...Hızla 'Allahaısmarladık' diyorum...Uçarcasına uzaklaşıyorum...
Vardığım yer bambaşka bir dünya...Tarifsiz...En çok burada kendimle başbaaş kalıyorum...Bu kendimle başbaşalık iyi mi kötü mü inan artık onu da bilmiyorum... Sürekli yazıyorum...Sürekli...Kalemim yoruluncaya dek... Çünkü yüreğim ameliyat masasında kaldı...Kurtarılamadı... Yapmam gereken kalemime iyi bakmak...Çok şükür bu konuda başarılı oluyorum... Çok iddialı oldu biliyorum...İzin ver bu kadarına da hakkım olsun... Biraz acımasızca ama yeni bir yol tutturuyorum... 'Ne kadar ehemmiyet,kıymet verirsen kendine,o denli geri döner sana.' diyorum...
İlk defa övüyorum kendimi affınıza sığınarak... Kalemime kuvvet...Yüreğime rahmet...
tAneCan...
« Son Düzenleme: 06 Mart 2008, 13:42:42 Gönderen: tAneCan »
Logged
akLıMa düşüyoRsuN düşüyoRuM... düşüNcE üşüyoRuM... aZgıN hüZünLerLe körLüĞüMe göÇüyoRuM ayRıLığıN saati kaÇ geÇiyoR biLmiyoRuM... yaLanlarıMLa bir hiçLikteyiM beNi iÇindeN kaÇ...
Logged
