...yüreğin acı görmesin senin...


Icim sizladi... :(Bitti diye yazabiliyor insan, ama o yuregin ne diyor.. ya bir gun
o acilarin sonu gelirse..
Ya da gun gelir acilarini ozlersen.. ya da bitti desen bile bitemezse..
Off ya bitmesin iste..

birgün herşeyin sonu gelir...yüreğimi sorma...üzülme canım benim...


öfff yaa bende bittim   içim acıdı nasıl gerçek nasıl acı bir yazı


bitirdin arkadaşım beni sen bitme hiç bitmesin

kimse gitmesin...sus...

yüreğine sağlık canım...


sustum gönüllü yol arkadaşım...
artık sustum...

Kendinle karşılaşmak.. Kaçınılmaz sanırım...
Ceza suçun kendisi olur kimi zaman..
Vicdanın hükmünü sürdüğü tuhaf boşluk... Yalan olmadığından eminim...
Voroluşun şizofrenliğinde yazılmış çokmaz senaryo...
Sen ve sen...
Bitenleri kestirebilmek zor...

Kendinle karşılaşmak.. Kaçınılmaz sanırım...
Ceza suçun kendisi olur kimi zaman..
Vicdanın hükmünü sürdüğü tuhaf boşluk... Yalan olmadığından eminim...
Voroluşun şizofrenliğinde yazılmış çokmaz senaryo...
Sen ve sen...
Bitenleri kestirebilmek zor...

kimi zamanda işlenmemiş suçların cezasını verir aynalar...
bitenleri kestirebilmek çok zor...

güzel eklentiniz için teşekkür ederim...

çok severim bu masalı hep okurum kendime...
bu gece yine okumak istedim...

Bir mum yaktım...

Beyaz, basit ve küçük...

Ve gizlendim gecenin büyüsüne...

Yalnızlığımın koynuna sokulup, yalnızlığı düşündüm...

***

Herşey belli belirsiz...

Herşey, bir garip mumun zayıf ışığına teslim ve titrek...

Odamın sahibi ve hayaletiyim şimdi...

Korkanı ve korkutanı...

Elimi uzatsam, aydınlığa boğabilirim herşeyi bir anda...

Ve herşey ortaya çıkmanın ve kendini göstermenin kibriyle beynime üşüşür...

Önce kitaplar...

Duvardaki saat ve sesi...

Yerdeki halı...

Hatta duvarın rengi...

***

Ama bu zayıf ışık...

Herşey, bir garip mumun zayıf ışığına teslim ve titrek...

Ben bile...

Yüzüm geçmişin ağırlığı, geleceğin belirsizliği altında ezilmiş...

Yüzümde karanlık...

Gözlerim, karanlığın korkusuna sinmiş eşyalarımda, beni arıyor...

Bu odada ne varsa; hepsi benim maceram...

Hepsini esir aldım...

***

Şu kitapların herbirini ben seçtim...

Burada olmalarının sebebi benim...

Değer verdim onlara... Onların macerasına talip oldum...

Paylaştım duygularını... Sevgilerini ve ayrılıklarını...

Kahramanlarına yol arkadaşı oldum...

Hepsini tanıyorum işte...

Belki sadece sırtları görünüyor...

Belki bir çoğunu uzun zamandır elime bile almadım ama...

Hepsini tanıyorum işte...

Cömertçe bakıştım onlarla...

Hergün defalarca...

Bir kez okudum belki ama, bin kez yaşadım...

***

Şimdi inadına bir mum yakışım...

Yalnızlığımı özlemekten...

Yüzlerce yazar...

Binlerce kahraman...

Ve o kadar macera..

İşte hepsine, "Bugün izinlisiniz" diyorum...

Bugün ben, bana lazımım...

Yalnızlığımı özledim...

***

Ne kadar titreseler de , müşfik bir karanlığa teslim ettim onları...

Uykuya yatırdım...

Belki gözucuyla seyredeceğim yine de...

Severek...

Ama...

O kadar işte...

***

Boş verin şimdi yerdeki halının, oturduğum sandalyenin, üzerine abandığım masanın macerasını...

Bitmez...

Tam kendimi dinlemeye koyulmuşken, başlarsam anlatmaya...

Mesela şu içinde kalemler olan kavanozu bile...

Ve hatta arka ucunda diş izlerim olan boyasız kurşun kalemi...

Bitmez...

Bu odanın her satırında...

Her harfinde...

Ömrümden kattığım...

Feda ettiğim zamanlar ve duygular var...

Koşar adım giderken ölüme, "Hayata neresinden başlamalıyım" diye düşünüyorum hala...

Ve yorulup...

Bir mum yakıyorum işte...

Karanlığın aynasında kendimi seyrediyorum...

Yalnızlığımın koynuna sokulup...

***

Biliyorum...

Ölüm bana geliyor...

Ben ona gidiyorum...

Her saniye kısalıyor hayatım...

Gönlümün heybesi ağırlaşıyor...

Biraz daha fazla şey götürmek için belki...

Daha çok şey yaşayıp...

Daha çok anlamak için..

Ama...

Cevabı zor sorular birikiyor...

***

Kendime anlatırken bütün bunları...

Kime anlatıyorum aslında...

"Er kişi niyetine" dediklerinde...

Hangi dağın taşından kesilmiş bir mermer hazırlanır başucuma...

Hangi yürek yanar?

Hangi yürek yanması serinletir içimi?..

Kuruyan dudaklarıma miras kalır?..

***

Ben...

Zamanın, mekanın ve eşyanın kucağından sıyrılıp...

Yalnızlığıma sığındım şimdi...

Lakin...

Birazdan ezan okunacak...

Bu karalama kağıtlarını buruşturup fırlatacağım...

Ağırlaşan başımı iki elimin arasına alıp...

İtiraf edeceğim:

"Sevgili yalnızlığım...

Sana sığınmam, kendimden kaçıştan ibarettir aslında...

Seni kullanıyorum...

Bilmelisin ki sen ne kadar gerçeksen, varlığının sebebi de sevilmek değil, çaresizliktir...

Ve sana hasretim, yorgunluğumdan..."

Evet...

Bir daha başlamak için yaşamaya...

Şafak sökmeden...

Şimdi ezan okunacak...

alıntı...
 

Ne kadar titreseler de , müşfik bir karanlığa teslim ettim onları...

Uykuya yatırdım...

Belki gözucuyla seyredeceğim yine de...

Severek...

Ama...

O kadar işte...



"O kadar işte" hayat dediğimiz bir oyun
başrolleri bize ait bazen fügüran olsak bile acısıyla tatlısıyla "yalnızlığımızla"hayat yine bizim

çok güzeldi canım paylaştığın için teşekkürler...

rica ederim...beğenmene sevindim...

uyanıp silkinip abdest alıp yeni güne başlamak gibi ...

nazlı peri güzel paylaşım,gönlün gam dert görmesin emi

evet ablacım aynen öyle..

güzel gönlün acı görmesin...

Bu ne kadar güzel bir duygu yoğunluğu böyle..
Sevgime benzer sevgileri görmek bile ağlatır oldu artık beni..
Yokluklara takılmış, çözülmesi zor bir bilmece gibi..
Ama hala bitmiyor çabalama isteği, umut etmek, özlemek, yanmak..
Bütün olumsuzluklarına rağmen acıya devam..

yüreğinize sağlık, mükemmeldi..

malesef çabalama isteği bitirildi...
acı dersen o bitmez...
bitmesin isterim zaten...
beni dertdaş görmene sevindim yalnız_sen...

okuyan gözlerine sağlık...

yazıların çok güzel aşığım sana

sağol ablacım...aşk bana yakışmıyor...

döndüm geriye...geriye kalanları görmeye...
alt tarafı hiçlikti yaşanmışlıklar...ne kalmıştı ki geriye...
şimdilerde pek bir başbaşayım kendimle...
ölçüp biçmek yoruyor epeyce...
kendimi denklemin en ortasına,kıpırdanması en zor kısmına yerleştiriyorum...
yaşanmışlıkları topluyorum...
yaşanmamışlıkları çıkartıyorum...
yalnızlığımı çarpıyorum...
umutları bölüyorum...
neticeye bakamıyorum...


ne çok eksilmişim...çarpışmaların ve bölünmelerin etkisiyle ne çok değer yitirmişim...
ve elimde kalan,adı tecrübe olan,içime oturan,aklımı kaçırmamı hızlandıran :

çelişkiler...
cevapsız sorular...
kendince boşluk doldurmalar...

filmi başa sarıp duruyorum...
hep aynı noktada kördüğüm oluyor fikriyat...

çözüm yolları arıyorum...
hatıraları kategorilere ayırıyorum...
herşeyi ayrı ayrı seriyorum tezgaha...
gülümseten anlar...
hüzünlendiren anlar...
mutlu olduklarım...
senden ve kendimden emin olduklarım...
ağlatanlar...
inletenler...
acıtanlar...sancıtanlar...
herşeyin olduğumu hissettiğim anlar...
gözünde zerre miktar değerim olmadığını tattıranlar...
.....
.....
.....

ve...
ve...
ve...

cevapsız sorular...
eksik bırakılmış yorumlar...
yarım kalmışlıklar...

işte titreyen ellerimde kalakalanlar...



tAneCan...

sonunda geriye sen ve senden ne kaldıysa gidenin bıraktıklarından : (