RESULULLAH'IN (S.A.V) AĞLAMASI
Resulullah (s.a.v) bir gece zevcesi Ümmü Seleme'nin evinde idi. Gece yarisi uykudan kalkip evin karanlik bir kösesinde dua ve aglamakla (Allah'a yalvarip yakarmakla) mesgul oldu. Ümmü Seleme, Resulullah (s.a.v)'ı yatagında görmeyince kalkip onu aramaya koyuldu. Bir de bakti ki Resulullah (s.a.v) evin karanlik bir köşesinde durup ellerini göge kaldirmis, aglayarak Allah'a söyle yalvarip yakariyor:
- "Allah'ım! Bağisladigin nimetleri benden esirgeme. Beni, düsmanlarin bana gülmek vesilesi kilma, kiskançlari bana musallat etme.
Allah'ım!Beni onlardan kurtardigin kötülük ve çirkinliklere geri çevirme.
Allah'ım! Beni hiçbir zaman ve hiçbir an kendi basima bırakma; kendin beni her şeyden ve her afetten (beladan) koru."
Ümmü Seleme Resulullah (s.a.v)'in bu durumunu görünce aglayarak kendi yerine döndü. Resulullah (s.a.v) Ümmü Seleme'nin aglama sesini duyunca, ona dogru gidip aglamasinin sebebini sordu.
Ümmü Seleme söyle dedi:
- "Ya Resulellah! Senin aglaman beni aglatti. Sen neden aglıyorsun? Siz Allah katında olan onca büyük makam ve yakinligıniza ragmen Allah'tan böyle korkuyorsunuz, Allah'tan bir an bile sizi kendi başiniza birakmamasini istiyorsunuz, o halde vay bizim halimize!"
Resulullah (s.a.v) onun sözüne karsilik şöyle buyurdular:
- "Nasıl korkmayayim, nasıl aglamayayim, nasil kendi akibetimden korkmayayim, nasil kendi makam ve mevkime güveneyim! Oysaki Allah Teala, Hz. Yunus'u bir an kendi haline bırakti ve onun başına gelmemesi gereken şey geldi!"
Ne oLacak Bizim HaLimiz?



Logged





