Sonunda Camiiye geldi ama...
Yoda karsilastigimizda ezan okunuyordu...
"Gel seni camiye götüreyim, bugün Cuma biliyorsun" dedim.
Alayli bir tavirla "Ben camiye gitmem, bosuna israr fln etme" dedi.
"Peki" dedim "Neden direniyorsun?"
"Nebileyim olmuyor isde." diye karsilik verdi. "Belki Vereninde tesiri var. Hem pantolunumun ütüsü bozulur, dizleri asinir diye korkuyorum"
Ister istemez gülerek "Herhalde saka yapiyordun. Bunun icin Camii terk edilirmi?!" dedim.
"Cok Ciddiyim!" dedi. "Giyimime cok düskün oldugumu bilirsin. Özellikle yesil giydigimide..."
Gercektende öyleydi. En lüks magazalardan aldigi elbiselerin yesilin farkli tonlarinda sever ve her zaman jilet gibi ütülü tutardi.
"Hayatinda hic camiye gittinmi?" diye sordum.
"Cocukken dedmle birlikte gittim" dedi "Fakat artik gitmeye niyetim yok!"
Söyledikleri beni cok sasirtmis ve bu konuyu actigima pisman etmisti. Daha sonra el sikisip ayrilmistik.
Onunla sohbetimden iki ay sonra kendisinin camii de oldugunu söylediler. Hemen gittim yanina.Bahcedeki namaz saflarinin en önündeydi ve üzerinde yine yesiller vardi. Yavasca yanina yaklastim ve kisik bir sesle "Hani???Hani camiye gelmicektin?" dedim
Hic sesini cikarmai. Cünki musalla tasinin üzerinde yesil örtülü bir tabut icinde yatiyordu...
Logged
