Çanakkale’de batan gemilerden birinden yaralı olarak denize düşen bir düşman subayı anlatıyor:

“Top başında bekliyordum. Her an bir merminin başıma düşmesi mümkündü. Derken birden bire müthiş bir patlama oldu. Yere kapandım, sonra dehşetli bir sarsıntı ile havaya fırladım ve kendimi boğazın buz gibi sularında buldum. Mayına çarpmıştık, gemimiz batıyordu. Artık hiçbir şey yapılamazdı. Yüzerek kurtulmaktan başka çare yoktu. Sahil yakında fakat sağ bacağımdan yaralanmış olduğumu ve müthiş ızdırap verdiğini hissetmeye başladım. Buna rağmen sahile yüzmeye başladım. Karaya ayak atmak üzere iken pantalonum kan içinde idi. Halsiz ve bitkindim. Tüfeğine süngüsünü takmış bir Türk neferinin bana koşarak geldiğini gördüm. Sudan yüzüp kurtulmuştum. Ama bu süngüden kurtulamayacağımı, biraz sonra göğsüme saplanan süngünün sırtımdan çıkacağını peşinen kabul ederek, gözümü yumdum ve âkıbetimi beklemeye başladım. Türk askeri yanıma yaklaştı, yere diz çöktü, cebinden çıkardığı sargıbezi ile yaramı sardı. Kaputunu çıkardı, titreyen ıslak vücuduma sardı. Mermi yağmuru altında koluma girdi. Yavaş yavaş geriye doğru yürüdük. Türkler siperlerinde bana sıcak bir çay ikram ettiler. Kendime geldim” diyor.                (Osmanlılarda Fazilet Mücadelesi).

Biz böyle bir milletin evlatlarıyız.İşte bu türk medeniyeti..Birde batıya bakın?

Paylaşımın için teşekkürler