YALNIZLIĞA KADAR HERKES SAKLANSIN!


Konuşacak hiç kimsesiz saatlerim var benim. Kendi halinde ilerlerken hayat ve ‘asla’ dediğim yaşanmışlıklarım.
Tekrar et ve dilden dile çevir beni. Acılarım var. Kimse bilmesin diye saklayıp durduğum, pişmanlıklarımı üst üste koydum.
Üstü tıka basa sırlarla doldu.

daha ne söyleyim ki….
.
Bu hüznü kovalama gözlerimden
Bir yenisine yer açmak için
Sarsarak uyandırma
En keyifli yerinde bir rüyanın
Kelepir işte
Neşesi kaçtı hayatın
Acısı fazlalaştı
Dokunup durma kabuklarına da kapansın
Yalnız kendimizde sanıyoruz eksiği
Kendi yalnızlığımızı paylaşıp duruyoruz
Size bölüşün diyen kimdi?
Paylaşmak yasaktı, paylaştık…

Benzer yalnızlıklar arasında dolaşıp duruyorken işte bir gün
Gözü yaşlı bir ayraç oldum
Kör bir noktada durdum
Yani şeytanıma uydum, bahanem azaldıkça
Kendimden kaçtım ve bir masal da ben uydurdum
İçinde yaşıyorum,
tıpkısıyım
kendi yalnızlığımın
kuklası…
.
.
Bir sır değildi ipleri tutan tanrılar söylemişti
Ölümün en sevdiği oyuncağıydı
çoğalsın istiyordu
yalnızlıklar ...

Kendi kuklasını yaratan marangozlarıydık yüreğimizin
İnsana dönüşmeye
Çabalayan var mıydı?

Köşesine çekilirken gecenin
Aynı nakaratı paylaşan gölgelerimiz arasında
Yokluğa dönüşen sözlerimizi
Suni solunumlarla hayata döndürmeye
Çabalayan var mıydı?
.
.
Âdem mi yanlış yaptı insan olmakla,insan mı?
Âdem olmak çabasında/havvayla…
Tanrı mı yoksa
Kuklalar yaratmakla

“Oyun tek kişilikti paylaştık”

Ya kalbimin kırıkları
Usumun gözyaşları
_Umursama!
Karanlıkta belli olmaz acılar

Kendi kuklasını yaratan marangozlarıydık yüreğimizin
Sevgiye dönüşmeye
Çabalayan var mıydı?

—Yok mu?
—Hiç kimsem yok mu?
Konuşacak hiç kimsesiz saatlerim var

(ve kukla eğilir fısıldar…)
—Şşş sessizlik!
(…perdeyi kapar)
.
.
Kendini susturur ölüm
Yaşamdan geriye ne kalmışsa, sona doğru saymaya başlar…
ve dün
ve bugün
yarın olmadan
Yalnızlığa kadar herkes saklansın!

_aLıntıdır_