en çokta amaçsızca yapmış oldugum yürüyüşlerde tanıdım beni..
gölgesiz bozkırların sebipsiz sıcaklığı kanımı kaynatıyor..
kaynayan kandan bir damla sızıyor ...
sızan her bir damlada gençliğim pıhtılaşıyor..
herşeyin bi amacı vardı..
ve birde planı..
amaçsızlık ve plansızlığın bedelini ödedim diye bagırmıyorum şimdi hayata..
mutluluk çok konuşuldu bu gece..
ne önemi vardı ki..
çoktan vazgeçilmişlik vardı zaten..
bide zarlar var..dönmeyen zarlar..
bide para var hep bahsettiğim..
yazı tura attıgım bozuk para..
hep tura gelen...
bazen yaşanmışlıklar mutlulugunu çalar insanın..
ve uykularını..
hırsızla hiç karşılaşmamış olmayı diler insan..
dilek yoktur artık..
ve istek..
sadece azabın vardır..
kendinden büyük..
içine düştüğünde okyanusta sandıgın azab..
kalp atışları..
refleksif olanların dışında gayret sarfetmez insan yaşamaya..
isteksiz ne kadar çalışabilirki reflexler..
denemeli insan..
bazen vazgeçmeli..
bedel ödemeli..
ama aglamamalı..
belkide hep aglamalı..

benden daha uzun yıllar sigara içenler bile benim gibi cigerden öksüremiyomuş..
öle diyodun..
ama aslında çok hoş öksürüyodum..
yani degişik bi havası vardı..
üzerimde bi yasal uyarı olmamasıyla beraber tüm zararlılardan daha zararlıydım aslında..
ve hastanelik olma meselesi bi bünye meselesi degildi..
kızdırma şimdi beni..
bi mikroptan ölsem ne kadarda ayıp olurdu..
sonra öbür dünyaya gidince..
sorunca adamlar kardaş neyden geldin diye..
ben benden küçük bişey tarafındanmı yenildim..
maazallah kimse çay vermez adama..
bu tökezleme bi tür müşteri hatası..
hor kullandım kendimi..
ama daha ölmedim...
ve herkes için bi planı vardı yaradanın..